Polska opent met een uitschuiver: we zien een verongelukte atlete bewegingloos op scène liggen. Achter het slachtoffer speelt een filmpje met bloopers en ongelukken uit sport en dagelijks leven. Auto’s gaan over kop, poolstokken breken, voetballers missen de bal en gaan languit. Het zou onze atlete allemaal overkomen kunnen zijn. Maar hoewel speelse jazzmuziek de scènes relativeert heeft haar stilte iets onrustwekkend. Dat vreemde ongemak wordt nog groter wanneer de film afloopt en de muziek stopt. Spier na spier komt haar lichaam langzaam tot bewustzijn. Maar in plaats van op te staan of hulp te zoeken verglijdt het lichaam in vreemde en genante beeldende poses over de scène. Tergend traag. Haar sportoutfit laat niks aan de verbeelding over. De poses die ze aanneemt zijn levende standbeelden. Vreemd en abstract, monumentaal maar gênant.

Even later veert de sportster glimlachend recht. Ze stapt monter naar voren op de scène en zet met enkele sprongetjes een soort volksdansje in gang. In sporttenue en zonder muziek is het resultaat nogal bizar. Maar zelfs wanneer de originele Polka-muziek er als ondersteuning bijkomt blijft de situatie ongewoon. Ook wanneer ze als een zondagskomiek enkele foute grapjes te berde brengt balanceert Maszkiewicz op een slappe koord tussen humor en pure afgang. Als publiek zit je evengoed tussen twee stoelen: enerzijds ben je al snel gewonnen voor de brede, enthousiaste glimlach van de performer. Maar anderzijds doet Maszkiewicz de wenkbrauwen van haar publiek geregeld fronsen van ongeloof. Ze zet haar geloofwaardigheid als competente performer al helemaal op het spel wanneer ze in een amateuristisch animatiefilmpje van zichzelf een cover van “I think I’m crazy” brengt. Zowel haar toonvastheid, ritmegevoel als haar povere gitaarspel zadelen het publiek op met een plaatsvervangende schaamte. Ook hier relativeert de actrice weer breedlachs: “I should have sticked to sports”.

Ludiek als steeds geeft Maszkiewicz tenslotte het beste van zichzelf in een lange reeks van insinuerende, provocerende bewegingen. Een nieuw stuk swingende jazzmuziek doet haar daarbij volledig uit haar dak gaan. Op handen en knieën schudt ze met haar billen en borsten alsof het een olympische discipline was. In tegenstelling tot de eerdere traagheid van het stuk lijkt ze zich nu al feestend te bevrijden van alle verwachtingen en voorschriften die haar zouden kunnen begrenzen. Want dat is de vrije val die Maszkiewicz met het publiek durft nemen. Als vreemde eend in de bijt duikt ze in de o zo herkenbare gêne van elke dag die elk ander zou doen ineenkrimpen van schaamte. De onbeantwoorde grap, de foute kledij, de onvoorziene uitschuiver op de slechtst mogelijke timing. Middelmatigheid, blunders en gêne weerhouden er haar niet van om haar show met het grootste spelplezier op te voeren. Om te lachen, te spelen, te genieten en vooral zichzelf te zijn.

Maszkiewicz demonstreert als een atlete hoe je kan omgaan met je uitschuivers en maakt daardoor een onvoorstelbare vrijheid voelbaar. En met haar programma van zelfrelativering en een fikse dosis humor blijven ook de lachspieren van het publiek niet ongetraind!




Gezien in de Beursschouwburg op 17/04/2009
Polska werd gepresenteerd op het Working Title Festival, georganiseerd door Workspace Brussels en SARMA


Credits Polska
concept, dance & choreography: Agata Maszkiewicz
video & sound: Vincent Tirmarche
production: VierHochDrei / Lisa Schmidt
supported by: imagetanz / brut wien, Kulturabteilung der Stadt Wien, Bundesministerium fur Unterricht, Kunst und Kultur, Workspace Brussels & Art Stations Foundations, Poznan


www.workspacebrussels.net
www.beursschouwburg.be