Judaspassie laat zich niet lezen als een gewone voorstelling. Ze valt niet te categoriseren als muziektheater, noch als klassiek concert. Ze zit er ergens tussenin en heeft meer iets van een theatraal concert. Maar daar wringt net het schoentje: muzikanten zijn geen acteurs en een theatrale setting is niet voldoende om het geheel tot een theatraal niveau te tillen. Het is dan ook een tijdje zoeken naar een juiste verhouding ten opzichte van wat er zich op scène afspeelt. Als dan eenmaal duidelijk is wat je níet moet verwachten, ontstaat er een opening om op de andere façetten te letten die het geheel wél een aangenaam cachet geven.

De evangelist, vertolkt door de Arabische acteur Kadi Abdelmalek, vertelt met een warme, diepe en aangename stem het passieverhaal. Hij leidt de verschillende personages in en plaatst hun persoonlijke ‘getuigenissen’ in het groter verhaal van Jezus’ laatste dagen. Hij wordt hierin bijgestaan door het oersymbolische Meer: door een halve cirkel speakers op hoge stokken klinkt het meerstemmig Collegium Vocale Gent. Deze opstelling van het koor heeft een schitterend effect, zowel muzikaal als theatraal. Ze omsluiten het orkest en de zangers/acteurs bewegen er zich voorzichtig tussen.
Vooral de drie zangertjes uit het Kinderkoor van de Vlaamse Opera zorgen voor beweging op scène en ondernemen kleine acties. Deze gaan echter vaak verloren door het gebrek aan intensiteit waarmee ze worden uitgevoerd en de weinige plaats die ze maar krijgen naast de andere tekens op scène.
De enige die niet beweegt is Jezus, in dit geval een zwarte vrouw. Jammer, zowel het feit dat ze niet beweegt als het feit dat ze een vrouw is. Het eerste zorgt voor een breuk met de andere personages en het tweede biedt geen meerwaarde aan het verhaal. Integendeel: de spanning tussen Jezus en Judas is er hier een als die van tussen een man en een vrouw. De sterke vriendschap tussen twee mannen die gesuggereerd wordt in de tekst, gaat op scène volledig verloren in een meer ‘erotische’ spanning.

In alle teksten zit een streepje humor verweven waardoor het overbekende verhaal een stuk lichter wordt. Op een bepaald moment beschrijft Jezus bijvoorbeeld in verschillende grote rekensommen hoeveel hij van Judas houdt. Dat de muziek deze kwinkslagen niet volgt, is jammer. Je krijgt een breuk tussen het speelse van de tekst en de zwaarte van de muziek waardoor het geheel fragmentarisch overkomt. Er blijven verschillende delen of intenties hangen, maar ze komen niet samen tot één geheel.

Kortom Judaspassie doet qua vorm een beetje vreemd aan, en het geheel gaat verschillende kanten uit zonder dat die lijnen terug samen komen. Gelukkig zijn sommige van die kanten fascinerend genoeg om je niet te moeten storen aan het gebrek van ‘eenheid’: de stemmen van het Meer, de kinderen die, in het begin zoekend naar de juiste toon, hele mooie rollen weten neer te zetten, de muziek en de tekst op zich, en het geluid van de waterbakken waar iedereen die de scène betreedt zich in reinigt.
Maar of we nu in al die schoonheid en esthetiek een vernieuwend Passieverhaal hebben gezien...


Gezien op 1 april in De Bijloke, Gent