Om beurt stappen mensen uit het publiek het kleiner podium temidden van de scène op. Midden in de verstilde receptie brengen ze statements of getuigenissen die vaak inzoomen op een persoonlijk verleden. De ene al absurder dan de andere. Iemand vertelt wat ze als kind stiekem uitstak, een andere vrouw mijmert over haar kat. Een derde acteur komt uitdrukkelijk herhalen dat iedereen uiteindelijk sterft en wat later verklapt iemand aan het publiek haar probleem met machines. Sommige statements klinken als poëzie, andere als protest. Maar allemaal geven ze de 12 performers een persoonlijke stem en verhaal mee.
Tussen de getuigenissen door zien we projecties van filmpjes en fotos, waarin de performers vaak te herkennen zijn. Maar aan hun verhalen komen ook heel wat muziek, dans, maskers en installatie-kunst te pas. Alle kunstwerkjes in dit multimediaal spektakel portretteren de deelnemers steeds op een eigen manier. Het absurde optreden van een acteur die de dood van Napoleon naspeelt trekt de kaart van de ironie naast het vertraagde filmpje van tableaux vivants op dramatische muziek dat voor diepte zorgt. De slideshow van familiefoto’s met honden houdt het ludiek, terwijl verstilde portretfilmpjes meer ingetogen overkomen. De opzwepende groepsdans met maskers tenslotte portretteert een gezonde portie waanzin die de onderbuik direct aanspreekt. En zo onthullen al deze media op een ontroerende en pretentieloze manier verschillende facetten van de deelnemers en fragmenten van hun verhaal. Het is aan de toeschouwer om daar zelf verder mee aan de slag te gaan.
De constante afwisseling van woord, muziek, beeld, dans en installatie maken van No Dogs een soort levende tentoonstelling van acties, een feest van performance. Boeiend is de verhouding die ze aanneemt met haar publiek. Omdat dit rond-om-rond zit zie je als kijker steeds een ‘decor’ van omstaande kijkers. Dat maakt dat je niet alleen de scène, maar het hele feest als theater gaat bekijken. Je krijgt oog voor het ludieke spel dat iedereen wel dagelijks opvoert. De performers keren tijdens het stuk ook steeds terug naar het publiek dat het spektakel omringt. Ze wisselen continu tussen de rol van acteur en die van publiek. Dat de scheidingslijn tussen 'wij' en 'zij', tussen 'norm' en 'waanzin' bijzonder dun. En maakt je als het ware medeplichtig aan de waanzin.
Ondanks de soms heftige uitingen in de speakers corner blijft No Dogs steeds een gemoedelijk en vrolijk stuk. Humor en relativeringsvermogen zijn nooit ver te zoeken. Dat benadrukt de bruine poedel die meermaals de scène, spelers en publiek doorkruist, obsessief gevolgd door zijn bodyguard. Acties zoals deze doorprikken de zwaardere scènes en geven ze ademruimte. Van georkestreerde woedeuitbarstingen tot stil isolement bespeelt No Dogs virtuoos alle registers van de dagelijkse, kleine waanzin. Pretentieloos. Grappig. Soms moedig en vaak ontroerend. Het combineert het beste van wat dans, muziek, theater en tentoonstelling elkaar in deze context kunnen bieden. In een stuk dat zo ongemerkt weer overgaat in een feest, dat het lijkt alsof het nooit iets anders is geweest.
Gezien in CAMPO op vrijdag 03/04/2009.
www.campo.nu
