Er heerst een stemming van afstandelijkheid en nostalgie, maar ook van verwachtingen en intimiteit. De adem van de toeschouwers wolkt, terwijl de ogen wennen aan de omgeving. MARS neemt ons in Witte nachten mee op straat en beschrijft het verhaal van twee personen, een man en een vrouw.

“Luister. Voetgangers verdienen liefde. (…) Voetgangers vormen het grootste deel van de mensheid.” De voorstelling begint en MARS volgt zijn eigen logica; de acteurs (Angelo Tijssens en Gilles De Schryver ) zijn nog niet te ontwaren. In de duistere hoeken van de ruimte worden langzaamaan slagschaduwen zichtbaar en bewegen de personages zich rustig en ontspannen. In een aantal nachten tijd zullen zij elkaar alles vertellen, te veel misschien, want ze kennen elkaar eigenlijk niet. Ze observeren elkaar, tasten elkaars – en ook de ruimtelijke - grenzen af. De afstand tussen de personages wordt kracht bijgezet door de locatie, wat de voorstelling intens maakt. De spanning van de eerste woorden die de man tot de vrouw richt werkt ontwapenend en slaat al snel om in nuchtere genegenheid. Één duidelijke afspraak wordt gemaakt: “U mag niet verliefd worden op mij”.

Het tempo van deze poëtische voorstelling vergt concentratie. Alles wordt verteld en beschreven, waardoor het niet ondenkbaar is je als toeschouwer na enige tijd te verliezen in de wondermooie tekst. De ontmoetingen van de man en de vrouw krijgen een luchtige toets door een aantal intermezzo’s. Tijdens een uitgebreide beschouwing over de zon kan de toeschouwer niet anders dan glimlachen. Wie hoort immers niet graag een verhaal over de zon tijdens een witte nacht? Dat de zon, en daarbij ook al het leven op aarde, vroeg of laat zal vergaan, is daarbij gelukkig “geen reden om er depressief bij te lopen”.

De samenwerking tussen Angelo Tijssens (tekst) en Bart van Merode (scenografie) mondt in Witte Nachten op eigenwijze manier uit in een subtiel licht- en intens woordspel, ritmisch opgebouwd doorheen intieme dialogen en ontnuchterende monologen. Tot het geheel uiteindelijk escaleert in verbaal geweld, waarna enkel de wolkende adem van de toeschouwer overblijft. Een beetje van zijn melk, een melancholisch gevoel, nog steeds op straat en opnieuw in het donker.

Credits
tekst: Angelo Tijssens
naar F.M. Dostojewski
vorm: Bart van Merode en Anne Jörgenssen
spel: Angelo Tijssens en Gilles de Schrijver
productie: MARS

Gezien op 18 oktober 2008 in BAFFbis, Antwerpen