Meest recente artikels:
Summerschool Kunstkritiek
Summerschool Schrijverspodium
Summerschool Schrijverspodium
Summerschool Schrijverspodium
Review Dit is mijn vader
Meer artikels van Tom Bruynooghe:
Cie de Koe bestaat twintig jaar en brengt "een gelukkige verjaardag"
Jan Decorte en Compagnie Marius brengen Wintervögelchen
Krapps laatste band in een regie van Johan Simons in het NTGent
DE KEUZE '08: JAN speelt Thierry in Monty
DE KEUZE '08: Bad van Marie viert zijn vijfde verjaardag met www.win-een-auto.com
Compagnie Cecilia, Union Suspecte en HETPALEIS brengen Broeders van liefde
BROEDERS VAN EEN ZEER BREEKBARE LIEFDE
datum 16.01.2009
rubriek Podium
Ostracisme. In de vijfde eeuw voor Christus was dit voor de Grieken een eenvoudige manier om van een politiek tegenstander af te komen. Als je genoeg mensen bereid vond om zijn naam op een scherf te schrijven, kon die zijn biezen pakken. Verbanning. Dit vooral om een uitweg te bieden in gespannen situaties. In “Broeders van liefde” zien we een zelfde soort spanning in de relaties tussen de personages opduiken. Maar de hierboven beschreven uitweg is er voor hen niet. Al lopen ze dan op een oppervlak van negen ton scherven.
Een ondergrond van negen ton scherven. Egaal, met een bergje op het einde in het midden. Zie je ze al voor je? Onbelicht lijkt de scène wel een strand vol schelpen, belicht veranderen de schelpen in diamanten. Hoor je de acteurs er al over lopen? Erin rondstampen, erin vechten? Voel je ze er al met hun blote voeten over lopen? Het is een scenografie die werkt, die op onze zintuigen inspeelt. En daarin komen de personages tot leven. Hun verhalen gaan over stukgeslagen relaties, over brokken die niet meer te lijmen vallen. Verhalen met een scherp randje, als scherven glas die als ze goed belicht worden toch een diamanten schijn krijgen.

Het mag duidelijk zijn dat de scherf een erg bruikbaar symbool is. De scherf kan staan voor al wat breekbaar is, of voor al wat reeds gebroken is. De zeven personages uit “Broeders van liefde” hebben al heel wat breuken achter de rug. De zotte moeder, de homofiele securityguard, de eenzame grappenmaker, de bandiet, de buitenlanders: stuk voor stuk zijn het karakters die zich aan de rand van de maatschappij zijn komen te bevinden, als het ware geostraciseerd. Verenigd in een soort van gelijkgezinde of zielsverwante broederschap. Maar de kruik gaat zolang te water tot ze barst. Ook onderling zijn er en ontstaan er spanningen in de relaties tussen de personages. Familiezaken, liefdesperikelen, botsingen tussen culturen. Beetje bij beetje komen we fragmenten van ieders verhaal te weten. Als scherven die we in elkaar moeten passen.

Maar scherven brengen ook wel eens geluk –en dan zijn we wel rond wat het spelen met dit woord betreft. “Broeders van liefde” is geen pessimistisch verhaal over alle ellende in de wereld aan stukken op een hoopje gegooid. De nodige humor brengt lucht in dit verhaal. Hiervoor zorgt vooral het personage van de eenzame grappenmaker, zeer overtuigend gespeeld door Titus De Voogdt. Maar ook de reacties van de andere personages op elkaar, bijvoorbeeld op de zotte moeder, gespeeld door Marijke Pinoy, lokken soms wel eens een lach uit, die het allemaal draaglijk maakt. Daarnaast wordt het zware verhaal ook nog verlicht door verschillende muzikale intermezzo’s waarin er al wel eens een dansje geplaatst wordt.

Broeders van liefde is een samenwerking tussen Compagnie Cecilia, Union Suspecte en HETPALEIS. De regiestoel wordt gedeeld door Arne Sierens en Chokri Ben Chikha, hoewel deze laatste vaak van zijn regiestoel zal moeten opgestaan zijn gezien zijn aanwezigheid op het podium. Zijn aanwezigheid zit ook in het verhaal, dat past in zijn trilogie over de broers Ben Chikha. Arne Sierens laat dan weer zijn stempel na in de grote nadruk op de vorm die af en toe erg bepalend is. Er is natuurlijk de negen ton glas waar je letterlijk niet omheen kan. Die kan je niet links laten liggen: er moet in geschopt worden, mee gegooid worden, in gerold worden. Daarnaast hebben beide regisseurs ook gekozen voor een speelstijl die nu eens zeer natuurlijk is en dan weer zeer theatraal. Meestal hanteren de acteurs hun eigen of een hun eigen gemaakte spreektaal, op andere momenten een theatralere taal, om bijvoorbeeld een verhaal te vertellen tot het publiek. Het ene moment wordt er zeer naturel geacteerd, het andere moment worden de theatertechnieken niet verhuld. Het publiek wordt betrokken, er zijn choreografieën, interactie met de muziek, met de volgspot en de personages hebben constant de neiging om op te komen en af te gaan met vermelding van de reden waarom ze afgaan. Dit maakt het voor het publiek niet altijd even gemakkelijk om in het verhaal betrokken te geraken. Het mag wel duidelijk zijn dat dit wellicht ook een bedoeling is van de regisseurs. De toeschouwer wordt ervan gespaard zich al te veel te laten meeslepen in de vaak negatieve verhalen van de zeven op het podium.

Dit alles neemt niet weg dat Broeders van liefde een voorstelling is die esthetisch gezien zeer mooi is om naar te kijken. Zoals een glasscherf onder de juiste belichting een diamant lijkt, maar net iets teveel krassen vertoont om met het oog tot in de kern door te kunnen dringen.

CREDITS

Creatie: Compagnie Cecilia, Union Suspecte en HETPALEIS
Tekst en regie: Chokri Ben Chikha en Arne Sierens
Spel: Haider Al Timimi, Chokri Ben Chikha, Zouzou Ben Chikha, Georgina Del Carmen Teunissen, Titus De Voogdt, Johan Heldenbergh en Marijke Pinoy

Gezien op 15 januari 2009 in de Vooruit in Gent
Reageer
Voornaam
Naam
Email
Reactie