Een eerste kennismaking met Sophia gaat steeds opnieuw gepaard met de bijzondere ontstaansgeschiedenis van de groep. Robin Proper-Sheppard, bezieler, zanger, en gitarist van Sophia, speelde vroeger in de baanbrekende revelatie The Godmachine. Toen de bassist van die groep zeer plots aan een hersentumor overleed, kwam ook aan The Godmachine abrupt een einde. Proper-Sheppard nam zijn gitaar alleen nog maar ter hand wanneer niemand hem kon horen. Toen dat laatste op één of andere wijze toch wél gebeurde, was het hek van de dam. Enkele vrienden overtuigden Proper-Sheppard om terug de studio in te kruipen, en dat resulteerde in een verbijsterende eerste plaat (Fixed Water, 1996). De opname werd uitgegeven op Flower Shop, Proper-Sheppards eigen platenlabel. Het was een plaat die bevolkt werd door soms erg doorleefde songs. Beklemmende zielenroerselen van een uitermate getormenteerde geest.

Liedjes die steeds opnieuw op de dood leken uit te draaien. Liedjes die vooral door merg en been gingen, niet gewoon omdat ze triest waren en bitter smaakten, maar vooral omdat ze steeds opnieuw die doordringende tristesse wilden verbinden met een sprankel hoop. Hoop die altijd veronderstelt dat er iets niet in orde is. Dat er iets veranderen moet. “Fixed Water” bevat acht nummers die stuk voor stuk schitteren in hun muzikale eenvoud en in hun inhoudelijke diepgang. Gaande van iets dat sterk gelijkt op een beginselverklaring (Is it any wonder), over het bijtende “Are you happy now”, tot het majestueuze “So slow”. Een plaat die afgesloten wordt met een ontwapenende ode aan een vaag ongeloof (I can’t believe the things I can’t believe). Enkele akoestische gitaren, drumstokjes die rustig kabbelend het nummer doorschuifelen, een stem die de bladeren bijna vanzelf van de bomen doet vallen. Een gure stem, kortom, die smaakt naar meer.

Twee jaar na “Fixed Water” verscheen dan ook een volgende plaat, “The Infinite Circle”. Een plaat die symbool stond voor een thematische accentverschuiving. Van de dood naar de liefde. Liefde: een thema dat voor Proper-Sheppard niet erg ver van de dood verwijderd is. Want de liefde die hier bezongen wordt, lijkt reeds lang te zijn begraven. Ook “The Infinite Circle” is dus een plaat waar niemand meteen vrolijker van wordt. Maar niettemin een langspeler die iets minder somber gekleurd is dan “Fixed Water”. Een hoopvollere sfeer dus, waarin nog steeds de allerdiepste wonden worden bezongen, maar waarin ook soms een heel klein beetje schijnbare beterschap in het vizier verschijnt.

In “De Nachten” (2001, Flower Shop) worden enkele nummers hernomen, in een ander kleedje gestopt en live gespeeld. Dat andere kleedje bestaat vooral uit een opvallend strijkkwartet. Het was altijd al een droom van Robin Proper-Sheppard om zijn muziek door strijkers te laten begeleiden. Aan deze nummers te horen zijn de dromen van de man soms mooi. Beklijvend mooi. Want de strijkers slagen er wonderwel in Sophia’s eenvoudige songs verder te verrijken, zonder ze bombastisch te maken. “De Nachten” is vanzelfsprekend meer dan een strijkkwartet alleen. Ook het pianowerk krijgt een groter aandeel. En de gitaren zijn, voor wie heel goed luistert, niet altijd even akoestisch. Het laatste nummer (een herneming van The River Song) doet soms zelfs ronduit denken aan de ‘wilde jaren’ van The Godmachine. De reprises van bestaande nummers (naast The River Song ook nog So Slow en If Only), worden begeleid door een aantal nieuwe songs, die waarschijnlijk rond het najaar moeten resulteren in een volgende full-cd.. Laat ons hopen dat deze belofte wordt vervuld, want ook de nieuwe nummers op “De Nachten” zijn juweeltjes, die schitteren in de duistere krochten waarin Sophia zo graag vertoeft.

De sleutel tot Sophia’s muziek is misschien in de eerste plaats persoonlijk en gevoelsmatig. Het is muziek die zich soms ongevraagd aan je vastklampt, schijnbaar om je nooit meer los te laten. Niet omdat ze zo verschrikkelijk vernieuwend zou zijn, niet omdat ze dansbaar, ontspannend, of leuk zou klinken. Wél omdat de sfeer waarvan deze muziek vergeven is, soms perfect geschikt is, als begeleiding van een gure herfstdag. Of als achtergrond bij een zwoele zomeravond. Voor al wie soms eens geen zin heeft om te lachen of om mooi te zijn. Een hoopvol lichtje dat de donkere nachten niet nodeloos of al te fel verlicht.