Het heeft zeven dichtbundels geduurd vooraleer Tritsmans door het literaire establishment omarmd werd. Nog steeds is hij een grote onbekende in Vlaanderen. De erkenning geschiedde via een omwegje bij onze noorderburen. Zeven gedichten kreeg hij toebedeeld in de canon van de Nederlandstalige poëzie De Dikke Komrij. De Hollandse uitgeverij Nieuw Amsterdam gaf zijn nieuwe dichtbundel uit.

Is het dit dus maar wat ik te vertellen heb/
wanneer ik deze plek voorgoed verlaat./
Dit wat richtingloos gebazel, nauwelijks/
te ontcijferen gestamel van een man

(uit : ’Dit’)

’The poet, what does he think of/himself, facing the world’, schreef William Carlos Williams vorige eeuw in het gedicht ’The Pink Locust‘. In Man in het landschap probeert een dichter van middelbare leeftijd in het reine te komen met zichzelf. Het gebeurt allemaal heel koosjer. De thematiek van Tritsmans heeft veel gemeen met die van Huub Beurskens (zie mijn bespreking van Eigenlijk heb je alles al op deze pagina’s). Hij doet het echter veel minder virtuoos dan Beurskens. Hier gaat het ook over ziekte en herstel, over vakanties tweemaal per jaar naar de zon en naar de sneeuw, over de occasionele twijfel aan het nut van de dichtkunst, over de obligate bezoeken aan musea…

Niet voor niets dus was je hijgend, bezweet,/
verwaaid het woud uit gestrompeld, had/
niemand je onderweg nog kunnen stoppen,/
moest dit nieuwe lied zonder uitstel op papier.

(uit : Ischl (1891))

Tritsmans beschrijft het allemaal heel netjes en proper. Geen onvertogen woord valt er in Man in het landschap. De thema’s werden netjes verdeeld over zes cycli, een inleidend gedicht en natuurlijk een verantwoording van de dichter. Niet te vergeten: de auteur kreeg voor het schrijven van de bundel een werkbeurs van het Vlaams Fonds der Letteren. De gedichten worden netjes opgedeeld in drie of vier strofen met telkens vier regels. Bijna nergens wordt daarvan afgeweken.

Zoals je door even per ongeluk in de felle/
middagzon te kijken, nog lang nadien dat/
flitsende op je netvlies ziet oplichten,/

(uit : Wellustig)

Op de flap: een abstracte gele figuur trapt op zijn bruine schaduw. De schim neemt de vorm aan van een dichtbundel. Man in het landschap is vaag, geruisloos en even onomschreven als de titel van de bundel suggereert. De Vlaamse poëzie staat sinds dertig jaar stil. Tritsmans is daar een symbool van. Hoe proper en net en volkomen zijn bundel voor de rest ook is. ‘Man in het landschap’ is een aanfluiting voor wie het woord ‘risico’ en ‘experiment’ een warm hart toedraagt.

mij/bekijken als wat ik ben: een man in/
het landschap, zonder geschiedenis,/
zonder gedachten, maar die hier thuis-/
hoort, net als zij



Marc Tritsmans, Man in het landschap, Nieuw Amsterdam, 2008, ISBN 978 90 468 0498 8.