Dan speelt onder de kleine, zwakke lichtcirkel van een bureaulamp een pianist een eerste deel van Beethovens Hammerklavier Sonate Opus 106. Het stuk sleept aan en baant zich langs massa’s noten een weg door de duisternis. Het is moeilijk in te zoomen. De blik en het hoofd dwalen af. Dan, opnieuw licht in een rechthoek op het podium, waarop een tweede vlak aansluit. Samen vormen ze een langwerpig, wit pad. Tegen het einde een groter vlak, centraler.
De blonde vrouw baant zich dansend een weg door deze vlakken, daarbij in haar bewegingen schijnbaar gehinderd door de scherp afgebakende vormen. Het is alsof het licht geen vlakken maar glazen bakken vormt. De voeten zetten kleine, moeizame stappen en het lichaam maakt korte, afgemeten bewegingen, alsof het beperkt wordt. De armen, in een hoek gebogen, schieten van voren naar achteren in ontelbare schokken, alsof de ellebogen steeds tegen iets aanbotsen en zich verschrikt terugtrekken. De dans is geïsoleerd, steriel en koud.
De tweede vrouw sluimert steeds in de ruimte rondom de vlakken, waar het felwitte licht alleen een zwakke schijn werpt. Haar aanwezigheid bestaat uit beelden. Naakt, op handen en knieën, met de broek nog rond de benen, onder een gebogen tak, als een lammetje. Achteraan als in zwijm op een bed. Dan, vlak voor de laatste lichtuitval, slap, als verlamd, op de schoot bij de blonde vrouw. De piano blijft spelen, als een soundtrack bij de dans. De noten, in een onafgebroken stroom, klinken hard en rond en vallen als koele druppels in de zaal.
An Angry Boy/act two is een voorstelling die leegte en koude ademt. De verlichting is zo fel dat lichte kleuren helwit worden, en donkere kleuren diepzwart, ook schaduwen, als op een beeldscherm met een te hoge contrastwaarde. Chantal Yzermans danst in de lichtvlakken alsof haar frustraties ervan afhangen, als iemand die met zichzelf geen blijf weet. De bewegingen van de vrouw in het zachte licht rondom balanceren het beeld uit door een intieme sfeer van kwetsbaarheid en overgave te creëren. Eén keer wordt de lijn overschreden en staan de twee personages samen, met de rug naar de zaal, in een lichtvlak. De schouders raken elkaar bijna, en als in vage herkenning keren de gezichten zich met tussenpozen naar elkaar toe. Als Yzermans op het einde de naakte vrouw optilt en op de schoot legt, lijkt het alsof een kind dat altijd te weinig weerbaar is geweest, nu sterft in de armen van een moeder.
Achter de harde buitenkant verbergt zich het weke binnenste. De scherpe grens tussen licht en duisternis scheidt deze twee werelden, die op elkaar geen vat hebben. Wat aan het licht komt, is slechts schijn, gespeelde onschendbaarheid. De afgemeten bewegingen verraden een extreme controle over wat uiterlijk zichtbaar is. De ware broosheid, het weerloze innerlijk, blijft als een mysterie in de schaduw.
CREDITS
Dans en scenografie: Chantal Yzermans
Beeld: Andrea Cammarosano
Muzikant: Adriaan Jacobs
Gezien op 25 september 2008 in Monty.
www.radicallow.be
www.monty.be
