De voorstelling begint met een mak geplaybackte versie van “Paris s’éveille”, onder de Eifeltoren. Daarna komt een meisje (Ans Van Den Eede) zenuwachtig de scène op. Ze stapt schoorvoetend naar de microfoon vooraan en kleedt zich tot op haar ondergoed uit. Afwisselend neemt ze dan liggend, zittend, staand, poses aan die uitdagend zouden moeten zijn, maar de enige indruk die haar vertoning maakt is pijnlijk en gênant. Ze beweegt zich verkrampt en de uitdrukking op haar gezicht is gekweld, alsof ze door iemand gedwongen wordt zich op deze manier te exposeren.
Middenin haar act komt een man (Benny Claessens) een scheldtirade afsteken op wat hij “het moderne theater” noemt: een eclectisch theater, dat dweept met multiculturalisme en multimedia, en actueel, intelligent en relevant wil zijn. Claessens functioneert als een commentator die zichzelf en de andere personages voortdurend onderuithaalt. Hij stelt de personages, in totaal drie acteurs en drie dansers, bij hun opkomst voor als zichzelf en laat zich minachtend uit over hun artistieke bezigheden, niet alleen deze in Venizke, maar ook deze uit hun carrière daarbuiten.
Bij uitbreiding is het de voorstelling zelf die zichzelf voortdurend in vraag stelt en zo onderuithaalt. De eigen of gezamenlijke acts van de personages (tekst, dans en muziek) worden ongeïnteresseerd en zelfs met dédain waargenomen door de anderen. Persoonlijke ontboezemingen over existentiële angsten en eenzaamheid worden weggelachen, overstemd door muziek of onderbroken door andere acts. Venizke parodieert op die manier zichzelf als theaterstuk. Het dweept met theater dat zichzelf wél serieus neemt als theater, dat “moderne theater” dat er in Claessens’ beginspeech aan moet geloven. Ook Venizke is eclectisch, in zijn opbouw, theatertaal (een combinatie van dans, beeld, tekst, performance, zang, show) en zelfs soundtrack (Franse chanson, pop, rock, opera, klassiek door elkaar). De cast is internationaal en multidisciplinair. Alleen worden die keuzes belachelijk gemaakt doordat al deze elementen voortdurend stoorfactoren voor elkaar zijn en, zoals de personages, elkaar voor de voeten lopen. Venizke wil op die manier het masker doorbreken waarmee theater zichzelf als theater presenteert.
Daarmee stelt Venizke ook de présence in vraag waarachter de performer zich verbergt. Acteurs en dansers proberen constant door hun rollen te breken. De indruk wordt gecreëerd dat ze als zichzelf op het podium staan: ze worden bij hun echte namen genoemd en het publiek krijgt gegevens over hun afkomst, opleiding of voormalige bezigheden. Verschillende brengen broze, persoonlijke getuigenissen die autobiografisch getint lijken. Met die schijn van authenticiteit vestigt Venizke de aandacht op de hulpeloze mens achter de performer. Deze wil immers in de eerste plaats zijn persoonlijke zieleroerselen aan het publiek kwijt, en daar erkenning voor in ruil krijgen. Aan zijn aanwezigheid op het podium is een dualiteit verbonden waaraan hij nooit zal ontsnappen: hij begeeft zich voortdurend tussen présence en persoonlijkheid, uiterlijk vertoon en kwetsbaarheid. De personages in Venizke worstelen precies met die balans, en trachten het publiek, vaak tevergeefs, soms ook niet, te laten vergeten hen als acteurs te zien, om plaats te maken voor de mensen die zij zijn.
CREDITS
Concept en regie: Ben Benaouisse en Lies Pauwels
Met: Lara Barsacq, François Brice, Sylvia Camarda, Benny Claessens, Ilse de Koe en Ans Van den Eede
Productie: Campo
Gezien op 18 september 2008 in CAMPO Nieuwpoort
www.campo.nu
