Een grote stap vooruit is dat we dit al beseffen en dat we het niet alleen opschrijven maar dat het effectief getoond wordt aan een publiek. De voorstelling Venizke is dan ook welgekomen en verbeeldt wat velen denken of schrijven.

Hedendaags theater is een mix geworden van verschillende stijlen, die elk op hun beurt flirten met de ‘foute’ onderdelen van onze cultuur. Het is tekst, muziek, dans, beeld en waar nodig ook nog video. Het is een lach en een traan, de mens op zoek naar de zin van het leven, liefde en erkenning, de mens die probeert om zijn eigen uiteengevallen kern weer bijeen te rapen. We hebben onze eigen iconen die gelinkt kunnen worden aan de tragische voorbeelden die hen vooraf zijn gegaan en dus eigenlijk een herkauwing zijn van het origineel. Dit is geen verwijt, de mens is nu eenmaal een tragisch beestje, de toekomst zal het uitwijzen.

Hedendaags theater speelt graag met populaire begrippen zoals multiculturaliteit of zet graag de ‘moderne’ aspecten van een voorstelling in de verf. Maar wat betekenen die begrippen nog want in het zelf gecreëerde kader van herhaling en uitbuiting zijn deze geladen woorden behoorlijk hol geworden en worden ze veel te snel als verdediging gebruikt. Een verdediging tegen de aanval die niet zelden van binnenuit komt een waarmee de hedendaagse voorstelling zichzelf wapent tegen de bemerkingen van de criticus.

Venizke toont door gretig te graaien in de vertrouwde theatertrommel dat we ons op een kantelpunt bevinden, ofwel gaan we oneindig door in de herhaling waardoor de variëteit plaats moet maken voor inwisselbaarheid ofwel wordt het tijd om de dingen eens serieus in vraag te stellen en proberen we stap voor stap een nieuw pad in te slaan. Rome is ook niet gebouwd in één dag en wie weet staan de eerste tekenen van vernieuwing al voor onze neus maar zien we ze nog niet in de chaos van de veelheid. We kunnen niets forceren maar de intentie om los te komen van onze grote voorbeelden is al een eerste stap in de goede richting. Het zou mooi zijn als er onder de jonge makers zelf enkele voorbeelden naar boven komen drijven en er in de bespreking van het geleverde werk geen vergelijkingspunten meer zijn. Het zou een verademing zijn wanneer wij als critici met de handen in het haar zouden zitten omdat we geen kapstokken meer hebben om de nieuwe generatie makers aan op te hangen, dat er zelfs nieuwe begrippen moeten uitgevonden worden om het nieuwe theatergeweld te bespreken. Zodat we eindelijk Alain Platel, op vraag van Benny Claessens, acteur in Venizke, gerust kunnen laten. Hij heeft zijn deel gedaan en nu is het aan ons. Verstoppertje spelen achter de gekende elementen is geen optie meer want ze zijn te transparant geworden. Wie gezien wil worden zal durf en radicaliteit moeten tonen. Het is tijd om wakker te worden.

CREDITS
Concept en regie: Ben Benaouisse en Lies Pauwels
Met: Lara Barsacq, François Brice, Sylvia Camarda, Benny Claessens, Ilse de Koe en Ans Van den Eede
Productie: Campo

Gezien op 18 september 2008 in CAMPO Nieuwpoort.

www.campo.nu