Losjes manipuleert de beervrouw een lange grijze ribbeltjesbuis, eerst kinderlijk onschuldig, later alsof het voorwerp een aangeplakt lid is. Ze brengt het uiteinde binnen in de muil van een namaaktijger en ook de piepschuimdwerg voor haar voeten krijgt een beurt. Tussen de handelingen door glijdt de beervrouw zich-zelf met de kar heen en weer. De blaasjes van de uitgespreide stukken beschermingsplastiek knapperen als spervuur onder de wielen. De gezapige kalmte van het begin is aan flarden gesalvood, dit lijkt geen onschuldige trip te worden. De mannelijke kompaan van de beervrouw duikt op en gaat hurken onder de tafel aan de rand van de rommelzee. Hij lijkt iets als een bruine boodschap achter te laten. Een vleugje seks was er al, nu begint het ook naar beerput te ruiken.

Hotel Modern speelt zijn recentste productie Rococo in de bonbonnière Bourla. De zaal ademt romantische kitsch en bourgeois preutsheid. Op dat laatste beukt, zelfs neukt, het Nederlandse gezelschap heftig in. Bovendien moet het verwaande beeld van de mens als verheven diersoort het ontgelden. Gedeconstrueerd tot een hoopje botten, een ribbenkast, schedel en eenzame voeten, wordt hij door twee vingervlugge beerfiguren gemanipuleerd, geassembleerd, geperverteerd en gepenetreerd. Hiervoor worden uit was geboetseerde lichaamsdelen in miniformaat en een hofhouding van porseleinen kitschbeeldjes ingezet. Ze zijn het onderwerp van de scabreuze en seksuele spelletjes die de beren met precisie in scène zetten. De taferelen worden via een vingercamera op groot scherm geprojecteerd, waardoor de voorstelling een tweede laag krijgt. Videobeelden hebben altijd een grote aanzuigingskracht, hiervan maakt Hotel Modern kundig gebruik. De tegenstelling tussen de poezeligheid van de figuurtjes en de decadente geladenheid van de handelingen doet geamuseerde nieuwsgierigheid naar wrang afgrijzen kantelen. In de handen van de beerfiguren verworden marionetjes van was en porselein tot pornosterren. Het onbevangen toekijken wordt gluren.

Luid tromgeroffel en een volgspot leiden de blik naar het voorplan van de scène. In een gebricoleerd miniatuurcircus proberen twee gemodelleerde rompen met erectie elkaar op een slappe koord te penetreren. ‘Oooh! Aaah!’ Applaus. De coïtus als uitbundig feest. Of hoe het spel van kinderen en dat van volwassenen kan verschillen. Zijn die grote mensen echt wel zo verheven als ze denken? Laat ze binnen in een speelgoedzolder en ze willen er niet meer weg. En dan krijg je dit soort wantoestanden. Bloot en spelen.

Deze tekst kwam tot stand in de summerschool kunstkritiek (ism. VTI). De summerschool is één van de drie – naast schrijven en dramaturgie -  door Het Theaterfestival ingerichte workshops.

CREDITS
Het Theaterfestival 2008 - KEUZE TF-1 NEDERLAND
Hotel Modern
Rococo
Van/met: Pauline Kalker, Arlène Hoornweg, Herman Helle (concept/spel), Arthur Sauer (muziek), Kirsten Hutschemakers (vormgeving maskers), Wim Groen (binnenwerk maskers), Barbara Witteveen(schuimobjecten)