Gewone mensen, zeer herkenbare verhalen. Een vader die het verlies van zijn kind moet verwerken, de innerlijke strijd van een vrouw om al dan niet abortus te plegen, een moeder die afscheid moet nemen van haar ter dood veroordeelde zoon. Maar ook minder zware thema’s zoals een vroegere minnares die terug opduikt of de verwarrende liefde tussen vader en dochter. Via deze situaties wordt telkens één van de geboden belicht. Waarbij na elk verhaal de spons over het schoolbord gaat en het krijt van de geschreven geboden weggeveegd wordt.

Van samenhang tussen de stukken is nauwelijks sprake. Wel kenmerkend voor de vijf verhalen is de manier van spelen. Er wordt zowel gespeeld als verteld en handeling en beschrijving vloeien tijdens het stuk continu in elkaar over. De ene keer is een derde op het podium verteller, de andere keer is het de speler zelf die even afstand neemt, beschrijft, en weer verder speelt. Doordat de acteurs veel van de handelingen louter beschrijven doch niet uitvoeren, is het publiek aangewezen op de eigen fantasie. En dat werkt.
Iets minder tot de fantasie spreken de attributen die doorheen het stuk gebruikt worden. Apenmaskers, korte rokjes, glimmende hoge hakken, zeer onverwachte en knalluide liedjes genre ‘J’aime la vie’ of 'Dag vreemde man', het zijn maar enkele van vele elementen die deze toch wat zwaar op de maag liggende thema’s luchtiger maken. De grens tussen komisch en tragisch is vaak heel dun. Echter niet zo in 'Gij zult niet doden', het laatste gebod, waarin op niet mis te verstane manier en zonder luchtig intermezzo de doodstraf met de vinger gewezen wordt. Kan men kwaad vergelden met kwaad? En wie beslist hoe? Van geen enkele opgelegde straf is de wereld ooit beter geworden, zo spreekt de advocaat van een ter dood veroordeelde jongeman. Els Dottermans, moeder van de jongen, vertelt op pakkende en gedetailleerde manier over de moord. De jongeman wordt geëxecuteerd. De moeder en advocaat blijven verslagen en bitter achter. Het publiek met een brok in de keel en een beklijvend gevoel.



Foto: Phile Deprez

Waren de tien geboden vroeger een veilig kader waarin de mens zich mocht, kon en moest bewegen, zijn diezelfde geboden vandaag oorzaak voor heel wat verwarring. Wat is tegenwoordig, in een tijd waarin ieder zijn eigen god creëert, moreel aanvaardbaar? Wat is goed, wat is kwaad? En waar liggen de grenzen? Gewichtige vragen in een sterke en meeslepende voorstelling. Met overtuigende acteerprestaties neergezet door zowel oude rotten in het vak, zoals Focketyn of Dottermans, als jonger talent. God zou toekijken, zien dat het goed was, en uitkijken naar deel II.


CREDITS
Theaterfestival 2008 - DE KEUZE '08
NTGent & Wunderbaum
Tien Geboden - deel 1
van/met: Johan Simons (regie), Koen Tachelet (tekstbewerking), Jeroen Versteele (dramaturgie), Walter Bart, Wine Dierickx, Els Dottermans, Frank Focketyn, Matijs Jansen, Maartje Remmers, Marleen Scholten, Oscar Van Rompay (spel), Bert Neumann (scenografie), Dennis Diels (lichtontwerp), An De Mol (kostuums) met dank aan de Münchner Kammerspiele