Theater is een sociaal gebeuren, en dat hebben ze bij zie!duif goed begrepen. Stockholm is een verwoede poging om de grens tussen speler en publiek op te heffen. Je wordt als toeschouwer vriendelijk door de meisjes onthaald en neemt vervolgens samen met hen plaats in hun bescheiden praatgroepcirkeltje. Dat de jonge theatermaaksters er niet in slagen de ongemakkelijke spanningen en vertwijfelde blikken van de tot acteurs geworden toeschouwers weg te werken, heeft niet zozeer te maken met de kwaliteit van de voorstelling dan wel met de gegeneerdheid van een hedendaags publiek in dergelijke situaties.

Inhoudelijk heeft Stockholm maar weinig te vertellen, maar dat is ook precies het punt van de voorstelling. De acht complexe, intelligente dames van de wereld zijn hopeloos op zoek naar een greintje existentiële zingeving, naar innerlijke rust en naar seks. Maar ze zijn de draad kwijt, ze zijn niet in staat tot ‘duidelijke, oprechte communicatie’ met elkaar en ze blijven rond de pot draaien. Dankzij een doordacht staaltje scenografie wordt dat heel visueel: toeschouwers en acteurs zitten in een cirkel opgesteld rond een lege kern. Een aantal keren wordt die kern wel opgevuld, maar ook dan blijft een oplossing voor het communicatieprobleem van de vrijgezellen uit. De ene keer gaat één van de actrices languit op de grond liggen in een vergeefse schreeuw om aandacht, een andere keer komen alle dames in het midden samen voor een asociale anticelebratie van het leven. Ingekapseld in hun eigen iPodwereldje, brengen ze elk met hun eigen nummer en op hun eigen ritme een kakofonische chaosdans tot stand.

Maar er is hoop. De actrices besluiten met een gevoelige samenzang en mogen na de voorstelling samen in het midden van de cirkel een warm applaus in ontvangst nemen. Achter de schermen zijn de meisjes dus blijkbaar wel in staat tot een vlotte communicatie.
Het zijn vriendinnen en dat merk je. Hoewel het hen ontbreekt aan voldoende energie en aan voldoende metier om grote actrices genoemd te kunnen worden, beschikken ze wel over de juiste geestigheid en speelsheid die nodig zijn om interessant theater te maken. Als theaterwetenschapsters weten zij natuurlijk maar al te goed dat het leven een spel is en dat de spelende mens de beste acteur is. Of Stockholm een uit de hand gelopen academisch concept is dan wel een volwaardige, eigenzinnige productie laat ik liever in het midden. Aan u om uw posities in de cirkel te kiezen en in te nemen.


CREDITS
Theaterfestival 2008 - Parallelprogramma (Studio Villanella)
zie!duif
Stockholm
van Tina Ameel, Yannick Bochem, Leen De Graeve, Sarah Demoen, Kathleen Treier, Ine Van Baelen, Katrien Van Wassenhove en Leentje Vandenbussche.
Met steun van: het Studentenfestival Groningen, Artforum, fABULEUS, Het Oude Badhuis en Stefaan Van Brabandt.

Lees ook de volgende artikels:
Christoffel Hendrickx - Een gesprek met zie!duif naar aanleiding van Stockholm