Het is het gekende verhaaltje. Een jongen is een beetje anders dan de rest. Dus wordt hij gepest. Problemen thuis want zijn vader is twee jaar geleden gestorven en zijn moeder kan dit na hun verhuis nog steeds niet verwerken. Hij voelt zich niet goed in zijn vel. Wanneer de jongen het één bij het ander telt, beslist hij een einde te maken aan zijn leven. Zo hebben we er al meer gezien. Het is dan ook niet van het verhaal dat Thierry van JAN zijn kwaliteiten moet hebben.
Wanneer het stuk begint, zien we Thierry (Hans Mortelmans) op een tafel staan, de strop –een elektriciteitskabel- naast hem. Hij wordt gekarakteriseerd door de eerste vijf minuten. Stilte. Hij telt. De hele voorstelling lang. Tot honderd. In contrast daarmee is zijn moeder (Isabelle Van Hecke) de lawaaierigheid zelve. Een zenuwlijder, de radio op zijn hardst en er dan nog proberen overheen te brullen. “Dat hij godverdomme van die tafel moet komen!” Tot Thierry zelf zijn moeder overbrult op het einde. Beide personages zijn sterk gekarakteriseerd en bijna gekarikaturaliseerd, maar houden dit consequent tot het einde vol. Een zeer sterke prestatie. Ook over de andere acteurs heb ik niets dan lof, hoewel ze misschien te weinig kans krijgen hun kunnen te bewijzen. Want wat mij betreft is de voorstelling iets te kort. Te kort om de acteurs ten volle de kans te geven die ze verdienen. Te kort ook om mij volledig in het verhaal te betrekken en me het te laten geloven. De opbouw van het verhaal krijgt de tijd niet naar het van in het begin al als een dreiging boven de voorstelling hangende eindpunt te werken. In de nabespreking op donderdag 28 augustus verklaart regisseur Peter Seynaeve dat hij met deze voorstelling heeft willen aantonen dat de reden voor een zelfmoord niet altijd met de vinger aangewezen kan worden. Er zijn vele redenen. Ik vind er hier te weinig. Of te weinig doorgevoerd.
Maakt de knappe acteerprestatie het door mij minder gesmaakte verhaaltje al goed? Bijna, maar ze wordt nog eens ondersteund door de vorm, die de voorstelling zijn apart karakter geeft. Het is een speciale wereld waarin Thierry leeft. Een wereld die vooral gevuld wordt door zijn moeder. Een wereld die op scène bezet wordt door opgezette vogels. Vleugellam. Een wereld van overdrijving. Het groteske. Daarnaast heb je de wereld van zijn school. Twee pestkoppen die hem de broek uittrekken en een meisje dat hem wel aardig vindt en haar broek uittrekt als ze aandacht wil. Interessant wordt het als beide werelden over elkaar heen schuiven. De andere jongens kijken met verbaasde ogen naar wat er in Thierry’s thuiswereld gebeurt. Moeder danst een tango met een van hen. Ze vreet en kotst chocolade. Thierry telt alles aaneen. Al geloof ik het verhaal zelf niet, het spelen ermee trekt me volledig mee.
Foto: Ans VroomCREDITS
Het Theaterfestival 2008 - DE KEUZE '08JANThierry
Van/met: Peter Seynaeve (regie), Daan Appels, Thomas Janssens, Hans Mortelmans, Leonard Muylle, Isabelle Van Hecke (spel), Ans Vroom (dramaturgie)
