Lekker! (In koor)
Jullie geschiedenis is kort, toch hebben jullie al heel wat doorleefd op die korte tijd…
Ja. Het begon allemaal met de workshop in de Manama, die onder leiding van Frank Vercruysse het theaterfestival in Groningen won. We werden dan uitgenodigd voor de komende editie, dus er moest een voorstelling gemaakt worden. Vanaf het begin was het de keuze aan de studenten om mee te doen of niet. We wilden een echt collectief vormen. Natuurlijk gaat dat met ups en downs en veel discussies en overleggen, zoals dat hoort in een collectief. De groep is afgeslankt tot acht meisjes die een hechte groep vormen, die klaar was voor andere projecten.
We kregen dan de kans om via Villanella open repetities te houden in het jongerencentrum Kavka, op het evenement De Bende van de Kammenstraat.
Dit was wel belangrijk omdat we hier voor het eerst met publiek speelden en zo de echte ervaring van het stuk konden voelen. Dit contact is immers essentieel. De vorm van ons stuk is riskant, dus we moesten dat uitproberen. We wisten ook dat het risico’s inhield. Als de mensen mee gaan in de voorstelling is ze geslaagd.
Daarna hadden we een try-out in het Oud Badhuis.
Ja, en daar kwam het stuk echt tot zijn recht!
De echte première was dan op Prefab in Leuven.
Waar onze Cava werd gepikt!
Op Theater aan zee speelden we voor het eerst met veel publiek, wat een heel leuke ervaring was.
Na Theater aan zee ontstond er wat tumult over de voorstelling?
Ga jij het vertellen?
Euh ok…
Doe jij maar…jij weet er alles van.
Ja, dit begon als een polemiek van twee recensenten (Evelyne Coussens en Joeri Smet). Later werd er meer algemeen gepraat over kritiek op de jonge theatermakers.
De recensenten hadden een heel uitgesproken tegengestelde mening, waarin ze vrij persoonlijk werden met brieven naar elkaar. In De Morgen stond er dan later een artikel van Wouter Hillaert dat een polemiek heeft aangewakkerd over ‘de brave generatie die niet beloftevol is’.
Tja, we zouden te weinig doen wat we willen en té veel verder werken op methodes van de vorige generatie.
Misschien zijn we wel braaf, maar daarom is het nog geen slechte voorstelling.
We hebben ook geen behoefte aan een vergelijking met een huidig of voorgaand professioneel circuit, we doen gewoon ons ding…
In De Morgen werd er wel positief naar ons verwezen, maar we voelden ons toch aangesproken.
In ieder geval hebben we mensen geraakt met de voorstelling. Ze roept blijkbaar extreme meningen op. Misschien is dat ook wel haar kracht en hebben we daarom Theater Aan Zee gewonnen.
Hebben jullie veel stress om hier te spelen?
0h stress, echt saai! (gelach)
We zullen elkaar nog wat moeten opfokken!
Natuurlijk is het nu al wat minder. De ervaring van Theater Aan Zee heeft onze weerstand versterkt. deSingel is ook een plaats waar je vaker komt en je meer thuis en dus op je gemak voelt. En het is niet zo dat we hier in het hoofdprogramma staan, we treden op binnen de gekende contouren van Villanella, alleen op een nieuw evenement.
Er komt ook maar zeventien man, dus jah…dat valt allemaal wel mee.
We zijn vooral blij dat we hier kunnen spelen en voelen ons vereerd, het is echt tof om hier te staan.
Staat er nog iets op de duiventil?
Binnen twee weken spelen we in Amsterdam en dan twee weken later het theaterfestival van Groningen. En we plannen natuurlijk een nieuwe productie die in première moet gaan op Theater Aan Zee volgende zomer. Daar staat nog weinig over vast, we zoeken werkplekken en onderzoeken een methode.
We houden ons natuurlijk aan ons statuut! (gelach)
We zullen tijdens het werkproces wel nieuwe ideeën ontwikkelen die wel gelijklopend kunnen zijn aan wat we al gedaan hebben… Maar dat valt allemaal nog af te wachten.
CREDITS
Theaterfestival 2008 - Parallelprogramma (Studio Villanella)
zie!duif
Stockholm
van Tina Ameel, Yannick Bochem, Leen De Graeve, Sarah Demoen, Kathleen Treier, Ine Van Baelen, Katrien Van Wassenhove en Leentje Vandenbussche.
Met steun van: het Studentenfestival Groningen, Artforum, fABULEUS, Het Oude Badhuis en Stefaan Van Brabandt.