“Volg de vrouw met de gele pull”, krijg ik als informatie aan het onthaal van Het Theaterfestival. Ze leidt ons naar een lokaal in deSingel waar een jongeman ons weet te zeggen “dat ze nog niet klaar zijn”. Op de deur staan de woorden ‘Worm’, ‘Tuning people’, ‘try out’, ‘work in progress’. Een titel, een collectief en twee verontschuldigingen. Geen probleem, we wachten wel even.

Ik ben een veel te nieuwsgierig mens voor deze voorstelling, stel ik al gauw vast. Twee personen in een constructie, die mijn fantasie achtereenvolgens als laboratorium en als ruimteschip ziet en mijn verstand als worm weet. Onderaan hun benen en bovenaan voorwerpen die eruit gegooid of geduwd worden. En dat maakt allemaal geluid. Maar wat doen ze daar in die constructie? Wat veroorzaakt dat geluid? Is het live of is het opgenomen? Of allebei? De vragen kronkelen zich door mijn hoofd zoals de worm dat door het lokaal doet. Er zitten luikjes in de constructie die soms iets laten zien, maar ik wil alles. Ik ben een veel te nieuwsgierig mens voor deze voorstelling.

Maar dan, op het einde, de verlossing. De kunstenaar laat zijn trukendoos zien. Alle luiken van de worm zwaaien open en we mogen een blik naar binnen werpen. Een microkosmos. De constructie is volgestouwd met materialen die geluid maken, effectenpedaaltjes, microfoons, maar ook een strook uit een advertentiepagina, een pot speculoospasta en foto’s.

Een klik in mijn hoofd. Linken. Parallellen. Gisteren Global Anatomy gezien van Benjamin Verdonck en Willy Thomas, eergisteren Rococo van Hotel Modern. Eén tendens: materiaal. De Vlaamse en Nederlandse podia veranderen meer en meer in speeltuinen van materiaal waarmee de kunstenaar toont hoever zijn verbeelding reikt als die geprikkeld wordt wanneer hij net de Makro geplunderd heeft. Vanwaar dit fenomeen? Is onze maatschappij zo materialistisch geworden? Het kan. Ik zal er nog eens aan denken als ik iemand hoor klagen over de koopkracht.


CREDITS
Theaterfestival 2008 - Parallelprogramma (Studio Villanella)
Tuning People
Worm

Lees ook het artikel door Nanda Suwargana