Al snel blijkt dat de performers niet aan het begin staan van een allesomvattend geluk maar ergens tussen toekomst en verleden zijn terechtgekomen. Een plaats die beheerst wordt door herinneringen, harde woorden, afscheid nemen en pogingen om dat allereerste moment opnieuw te beleven. De zwart-witte paardenbloemen op de centrale foto hebben nog nooit zo onomwonden hun christelijke connotatie benadrukt: bloem van de rouw. Met hun ondoenlijke dansante manoeuvres trachten ze het vervlogen geluk nieuw leven in te blazen en de onopgemerkt binnengeslopen nostalgie te overstijgen. Maar de hoekigheid en verwrongenheid van hun acties verraden de onmogelijkheid hiervan. De herhalingen, het opzoeken van andere plaatsen en de met momenten grootse uitnodigingen tot verzoening leiden tot niets. Er is niemand om te omhelzen en als die er dan toch is, transformeert de liefkozing in een stompzinnige verplettering, een beweging die automatisch resulteert in het wegduwen van elkaar. In deze ontdekkingstocht straalt Meg Stuart nog enigszins hoop uit maar ze botst tevergeefs tegen de stuurloze opwindpop die hij geworden is. Haar krachtige dynamiek weet hem spijtig genoeg niet in dezelfde baan te brengen waardoor hun hele dansalfabet bij een andere letter lijkt te beginnen en er slechts één moment van onbewogen samenkomst kan bereikt worden. Een postkaartmoment van een voormalige gelukzaligheid, een filmische flashback waarbij de bloemen ook weer even sprankelen in hun natuurlijke kleuren. Het aspect – het ‘niet op één lijn zitten’ - wordt consequent doorgevoerd in de andere componenten van de voorstelling waardoor de transparante boodschap niet anders kan dan recht in ons gezicht waaien. Een belangrijk facet hierin is de muziek van Niko Hafkenscheid die de liefdevolle verbondenheid beveiligd met een belofte tot afstand; ik zal je tot niets dwingen, niets van je vragen, het is maar misschien voor altijd. Het amalgaam van vroegtijdig afgebroken nummers zet de aloude zegswijze ‘mooie liedjes duren niet lang’ kracht bij en de haperende plaat die de eindspeech van Philipp Gehmacher ondersteunt, maakt zijn hortende en stotende bekentenissen nog aangrijpender. Ook de ruimte, die doet denken aan een conferentiezaal, schept een sfeer van koel onbehagen. De lange, grijze gordijnen brengen een geslotenheid teweeg die zelfs bij het openschuiven ervan niet kan doorbroken worden. De microfoons, gelijk in hoogte, staan klaar maar geen enkele keer zullen Meg Stuart en Philipp Gehmacher zich samen tot ons wenden.


Foto: Chris Van der Burght

Maybe Forever is een kwetsbare voorstelling die uitblinkt in het aanwezig afwezig zijn en het afwezig aanwezig zijn. De mooi opgebouwde en met momenten ijzersterke beelden demonstreren de onmogelijkheid van een wederzijdse connectie. De dansers weten ook te beroeren met hun ongecompliceerde teksten die in al hun eenvoud de nagel op de kop weten te slaan. De kracht van hun boodschap schuilt in de heldere herkenbaarheid en in het feit dat ze met heel weinig heel veel weten te zeggen. Je kan opmerken dat de verwijzingen te letterlijk zijn maar net zij dragen bij tot de begrijpelijkheid van de hedendaagse thematiek. Je kan ook opmerken dat de voorstelling te lang is, maar afscheid nemen kan nu eenmaal heel lang duren.

CREDITS
Het Theaterfestival 2008 - DE KEUZE '08
Meg Stuart & Mumbling Fish
Maybe Forever
choreografie & dans Meg Stuart & Philipp Gehmacher, live muziek Niko Hafkenscheid, dramaturgie Myriam Van Imschoot, lichtontwerp Jan Maertens, scenografie & kostuums Janina Audick, muziek & geluid Vincent Malstaf
assistentie choreografie Sigal Zouk, productieleiding Tanja Thomsen, assistentie scenografie & kostuums Inga Timm.
www.damagedgoods.be