Een meeslepend pianomuziekje, dichtslaande deuren, fietsbellen,  een helikopter… onze oren krijgen de nodige prikkels de eerste minuten van de wandeling. Komt dit geluid van de drukke straat waarop we wandelen of is dit deel van het programma? Een meisje begint te spreken, dit komt duidelijk van binnenuit. Zonder enige waarschuwing of inleiding neemt ze ons, samen met haar vriend, mee naar de wereld van serieuze vragen en diepe gedachten. We benutten als mens nauwelijks onze mogelijkheden, zeggen ze. Ze vragen zich af hoe het komt dat de mens zo gevangen zit in zichzelf. En of we eigenlijk wel beseffen hoe we met onze gedachten de werkelijkheid beïnvloeden. Het is nooit echt duidelijk wat ze proberen aan de man te brengen, maar het klinkt alleszins als een ‘must-have’: je zal jezelf vinden, je bent bijzonder, je bent dichter bij de waarheid dan eender wie. Je verdient het ook om deze waarheid te kennen want je gaat niet onverschillig door het leven zoals de meeste anderen. Dit maakt je waarschijnlijk een stuk eenzamer. Maar, gelukkig, is er dan de organisatie van anderen zoals jij. Zij nemen je liefdevol op in hun groep, begeleiden je en geven je zelfs een baan als het moet. Gemakkelijkheidshalve, om je echt helemaal nieuw te voelen, krijg je ook een andere naam. De muziek op de achtergrond geeft je zo mogelijk nog het laatste duwtje in de rug. Een gevoel van beklemming en fascinatie bekruipt ons doorheen de wandeling. Wat vooral verontrustend is dat, bij het einde van de wandeling, de opzet van Design God niet helemaal duidelijk is. Dat het om een religieus-spirituele boodschap gaat, ligt voor de hand. Maar wie zit erachter…(tromgeroffel)? Eén van de grote bestaande godsdiensten die de moderne mens op een toegankelijke manier wil bereiken? Een new wave-achtige sekte die de vinger op de wonde van de vertwijfelde postmoderne westerling legt en een aanlokkelijk alternatief biedt? Of een stelletje seculiere theatermakers die de (on)zin en gevaren van religie willen aankaarten?

Wordt godsdienst hier in het belachelijke getrokken dan wel au serieux genomen? Bij enkele jongeren werd met moeite een slappe lach onderdrukt. De andere meer spirituele deelnemers daarentegen, waren enthousiast en voelden zich zeer aangesproken. Wij zijn in elk geval bekeerd. Volgt u ook?

Roosje Lowette en Olivia U. Rutazibwa
gezien op 25 augustus 2008, deSingel Antwerpen

CREDITS
Het Theaterfestival 2008 - Parallelprogramma (Studio Villanella)
Space (NL)
Design God