Vanaf het eerste moment krijgt het publiek een opeenvolging van bewegingen voorgeschoteld. Onafhankelijk van elkaar bewegen drie figuren, een man en twee vrouwen, zich over het podium. Ze leggen zich op de grond en staan weer op. Ze wandelen rond om onverwacht halt te houden en zich in niet al te natuurlijke poses te plaatsen. Wat later zie je ze dan weer gebruik maken van onzichtbare voorwerpen. Van hier naar daar, met op de achtergrond muziek. Van enige samenhang is het eerste kwartier hoegenaamd geen sprake. Het publiek kijkt toe en ondergaat. Totdat een zeker patroon herkenbaar wordt. Dit trio herhaalt iedere keer eenzelfde aantal bewegingen. Identiek, met op het einde telkens een nieuwe kleine wending in het verhaal. Van een verhaal is nu inderdaad voorzichtig sprake. Tussen de lijnen van dit woordeloze stuk, kan het publiek een spanning lezen. Een spanning van aantrekking en afstoting tussen alle drie de artiesten. Een seksueel geladen spanning van willen maar niet kunnen. Van willen maar niet mogen? Beide vrouwen gaan bij elke nieuwe sequentie van bewegingen intiemer met elkaar om. Tussen de man en beide vrouwen loopt de relatie iets afstandelijker. Dit herhaalt zich keer op keer, telkens aan een hoger tempo naarmate het stuk vordert. Om onverwacht en bruusk te eindigen. Lichten worden gedoofd, stilte maakt plaats voor muziek en het publiek vraagt zich af of dit het signaal is om te applaudisseren.

Wat de opzet van dit trio was en of ze er tijdens deze voorstelling al dan niet in geslaagd zijn, is niet duidelijk. Dat er achter deze bewegingen meer moet gezocht worden, staat buiten kijf. Maar ging het hier werkelijk over de donkere kant van de mens? Of was begeerte de rode draad? En welke rol kreeg de muziek met teksten over strippers of schrik hebben van zingen in een nieuwe stad hier toebedeeld? Misschien is het wel helemaal niet de bedoeling achter dit alles meer te zoeken. Hoe dan ook, dit stuk spreekt aan. Van begin tot einde. Deze artiesten weten op originele manier een publiek te boeien. Zonder woorden, zonder al te veel mimiek en zeer statisch. Maar tegelijk ook zeer expressief en emotioneel. Dit ietwat somber stuk wekt veel vragen op en laat minstens evenveel ruimte tot interpretatie. Desondanks, maar zeker ook net daarom, maakt dat het juist interessant.

CREDITS
Het Theaterfestival 2008 - Parallelprogramma (Studio Villanella)
Cie Moelans-Schwarzer
Bordstein Runter

Dit jonge Duitse collectief vond zijn oorsprong in de dansopleiding aan de Hochschüle für Musik in Keulen en telt vandaag vijf dansers uit verschillende landen.