Dit werd dan meteen ook mijn missie voor deze eerste avond van het Theaterfestival: als complete theaterleek, mee in de sfeervolle ‘Serre’-zaal in Het Paleis gaan zitten, (met die mooie rode, maar vooral harde bankjes); mee kijken naar ‘Altijd Prijs’, een stuk dat achteraf zo mogelijks nog harder en sfeervoller bleek te zijn; na afloop enkele van mijn medetheatergangers lastigvallen om te weten te komen wat zij ervan vonden. Hadden ze dezelfde boodschap gekregen van de twee pezige lichamen op het podium, als ik, die nauwelijks iets afweet van toneel? Voelden ze zich in meerdere of mindere mate ontroerd en aangesproken door een stuk over marginaliteit, depressie, conformisme, vriendschap  en tederheid, huisjesmelkers en vrouwenhandel? Enkele reacties:

• Het was een rauw en pakkend stuk. Met uiteenlopende emoties. Er kwamen mensen in beeld waarover normaalgezien niet wordt gesproken. (De zot, de marginaal). Zij vatten het leven, de kern van het leven, vaak beter samen dan de rest van ons en confronteren ons ermee. (Nadia Fadil, late twintiger, sociologe)
• Een heel goed, grappig en pakkend stuk, over de pijn van het opgroeien en vele van onze dromen die niet uitkomen. (mijn buurvrouw op de rode bankjes, veertiger)
• Mooi maar geen gemakkelijk stuk. Er blijft zeer veel onuitgesproken, opgesloten in de taboesfeer. Moet verschillende keren gezien worden vooraleer alle puzzelstukjes in elkaar vallen. Een stuk dat mensen aan de rand van de maatschappij aan het woord laat, over hun twijfels over seksualiteit, en dat toch herkenbaar is. Een evenwichtsoefening tussen macho-achtig gedrag en tederheid, tussen het rationele en het emotionele, tussen lichaam en persoon, tussen aantrekken en afstoten. (vier jonge mannen, dertigers, occasionele theatergangers, die Het Theaterfestival een overweldigende maar drempelverlagende formule vinden)
• Een zeer fysisch stuk, hé. In dezelfde lijn als de andere werken van Sierens, over het marginale, en met diemuziek, maar toch herkenbaar. (man met witte baard op leeftijd, geregelde theaterganger)
• Sluit mooi aan bij de State of the Union. Communiceren met het publiek, zoeken naar contact en uitdagen. Een spel, speling met de maatschappij, thema’s van vriendschap, zoeken naar identiteit, jongemannen en hun drang om te overleven, en de vindingrijkheid die erbij komt kijken. (jongeman, dertiger, die zowel de State of de Union had gezien als ‘Altijd Prijs’)

Ik stond versteld van de vele nuances die ik voorgeschoteld kreeg. Sommige dingen had ik zelf opgemerkt, andere antwoorden waren een complete verrassing. Met Cherkaoui’s oproep tot openheid en pluralisme in gedachte, keek ik voor de voorstelling eens rond in de zaal. Afgezien van mijn vriendin Nadia en mezelf, zag ik de gebruikelijke homogene witte groep geïnteresseerde theatergangers van jonge/middelbare leeftijd. Mooi praten over pluralisme dacht ik toen. Na het sprokkelen van de reacties ging het nog steeds om diezelfde witte groep theatergangers. Maar hun homogeniteit verdween als sneeuw voor de zon. Hun ervaringen, persoonlijkheden en individualiteiten zorgden ervoor dat allen een andere klemtoon legden. Andere details opmerkten. Andere conclusies trokken.
Mijn conclusie na deze eerste theateravond was dan ook dat theater an sich zowel pluralisme is als genereert. Dat, ook al zitten er maar 3 mensen in de zaal, het al om 3 verschillende stukken kan gaan. Dat het er dus op aankomt om zoveel mogelijk mensen te bereiken, op zoveel mogelijk verschillende manieren, om theater van en voor iedereen te maken. Een beetje de opzet van dit Antwerpse Theaterfestijn dus.

CREDITS
Het Theaterfestival 2008 - DE KEUZE '08
Cie Cecilia en HETPALEIS
Van/met: Arne Sierens (tekst & regie), Titus Devoogdt, Robrecht VandenThoren (spel), Jean-Yves Evrard (live muziek), Guido Vrolix (decor), Koen Augustijnen (co-regie), Koen Demeyere (realisatie), Timme Afschrift (licht), Lieve Pynoo (kostuums). Met de steun van Vooruit.

Lees ook volgend artikel:
Tina Ameel en Carmen Van Cauwenbergh - GESLAAGDE EVENWICHTSOEFENING OP DE BALK