Wat vond u van de State of The Union?
Ik vond het eigenlijk wel een ander geluid dan normaal. Één van de aardige dingen is dat hij enigszins aansluit bij een totale reflectie over de kunsten waarin het principe van het modernisme enigszins verlaten wordt en teruggekeerd wordt naar renaissancistische principes. Het hele verhaal over de meester-leerling, dat in het modernisme nogal verlaten is, krijgt nu kennelijk een nieuwe revival. Ik vind dat wel mooi.

In welke zin is Het Theaterfestival doorheen de jaren veranderd of geëvolueerd?
Ik denk dat de basisprincipes na een drietal jaren interbellum nu eigenlijk toch opnieuw erkend worden, namelijk dat je als toneelliefhebber nooit in staat zal zijn alle belangrijke dingen die er gebeurd zijn te kunnen volgen of zien. Doordat een jury er zich een heel jaar op toelegt alle belangrijke dingen te zien, zijn zij beter in staat de interessante zaken eruit te pikken. Het theaterpubliek kan dan ook verrast worden door hun selectie. Voor het vak bevordert het elk jaar een goede reflectie omtrent de vorderingen en ontwikkelingen van het afgelopen jaar in de theaterwereld. Wat ik mooi vond in de toespraak van Jerry Aerts is dat de Nederlands-Vlaamse samenwerking, ook al is die de afgelopen drie jaar wel wat anders geweest dan daarvoor, langzamerhand opnieuw naar elkaar toegroeit. En vooral dat men beseft dat men elkaar nodig heeft. Dat vind ik heel belangrijk.

Het voornaamste uitgangspunt van Het Theaterfestival voor u is dat het Nederlandstalige theater, dus zowel Nederlands als Vlaams, hand in hand gaan?
Inderdaad, dat is de absolute basis. Vlaanderen en Nederland hebben op zich natuurlijk twee van elkaar te onderscheiden culturen, elk heeft zijn manier van kijken. Die twee met elkaar in contact te brengen, met elkaar te vergelijken en elkaar te laten beïnvloeden is een heel goede zaak. Kunst is er om de reflectie te bevorderen, om te kijken naar het ontstaan van nieuwe inzichten, het biedt andere manieren om de maatschappij te bekijken. Deze stimulering van de verbeelding, dat is de legitimering van subsidies waar politici altijd zo verschrikkelijk naar op zoek zijn. Maar die zit echt niet in het aantal bezoekers of aan de som die je uitgeeft aan een voorstelling. Ze zit in het geestelijk kapitaal dat mensen in een betere verhouding en zo op een hoger niveau brengt. Daar heb je binnen de economie en de politiek veel meer aan dan aan geld.

Vindt u het goed dat de jury gereduceerd is tot drie personen?
Je kan ook met een jury van dertig personen werken, het zal allemaal wel voor- en nadelen hebben. Met drie personen kan je iets makkelijker een overeenstemming bereiken dan met zeven of negen, zoals er nog jury’s zijn geweest. Het gaat uiteindelijk in zekere zin om het geloof dat je hebt in de ogen van de mensen die kijken. Vroeger was de jury samengesteld uit een uitermate vertegenwoordigende wijze: er moest zowel een provinciale krant, een landelijk dagblad, een weekblad, een wetenschapper, etc. aanwezig zijn. Nu gaat het toch meer om de deskundigheid van de kijker, daar heb ik zeker geen moeite mee.

Wat vindt u van de keuze ’08?
Zowel over de keuze in Nederland als in Vlaanderen was ik verrast. Zo’n jaar of drie geleden ging ik vijf à zes keer per week naar een voorstelling, dat is nu nog maar twee tot drie keer. Er zitten dus veel voorstellingen tussen die ik nog niet gezien heb, ik ben met andere woorden erg blij met deze keuze. Na afloop zal ik pas kunnen zeggen wat ik van de kwaliteit van de voorstellingen vond! Ik ben ook heel erg blij dat er in Vlaanderen steeds veel aandacht aan de theatergeschiedenis wordt gegeven. Met Toneelstof bijvoorbeeld. Zowel geïnteresseerden uit de pers als uit de theaterwetenschappen die geen herinneringen hebben aan de theaterwereld omdat ze jonger zijn, voor hen is dat terra incognito. Zij kunnen op die manier hun geschiedenis volledig maken. Dat vind ik een heel goede gedachte.

Hoe is het om hier op Het Theaterfestival rond te wandelen?
In Vlaanderen is het werkelijk een totaal andere cultuur dan in Nederland. Dat heeft zo zijn voordelen: in Nederland is men altijd veel scherper, hartelozer, rechtstreekser, terwijl men in Vlaanderen vaak gemoedelijker, warmer, vriendelijker is. Het theater dat in beide landen gemaakt wordt is in feite ook een weergave van de manier waarop de cultuur functioneert. Ik zeg altijd: de grens tussen Amerika en Europa ligt op de grens tussen Nederland en Vlaanderen. Ik vind de Vlaamse cultuur als de Franse cultuur, ook al mag ik dat niet te hard zeggen. De Nederlandse vind ik daartegenover een Amerikaanse cultuur. Juist de confrontatie van die twee is buitengewoon inspirerend, omdat ieder daarbij ook evenveel van zijn activiteiten behoudt. De vergelijking met elkaar, dat is iets wat ik heel erg op prijs stel. Ik eet hier graag, en dat zullen de meeste Nederlanders wel zeggen.

Verschillen de Vlaamse en Nederlandse voorstellingen dan van elkaar?
Enigszins wel ja. Er zijn veel Vlamingen die in Nederland werken en vice versa, en ik heb zo het idee dat net de samenwerking heel vruchtbaar werkt. Op die manier wordt het nooit een automatische piloot. Als je met Vlamingen Vlaams theater maakt, krijg je een mooie voorstelling, maar zet er een Nederlander tussen en het wordt meteen contrastrijker. Er zijn plots heel andere zaken mogelijk, er ontstaan andere dingen. Ik denk echt dat dat voortkomt uit de confrontatie van de twee culturen en opvattingen.

Komt u elk jaar naar Het Theaterfestival?
Altijd. De opening van het festival is een hoogtepunt in mijn seizoen.