Het grootste nadeel is dat ik soms wegzakte, afhaakte of een vorm van verveling ervoer. Kleine irritaties zoals een clichématige vorm van Vlaams Engels en een gebrek aan beeldende invulling wegen daarin minder door. Een gebrek aan focus en aflijning in stem, spel en podiumtechniek wat meer. De voorstelling begint als een op de punt gedreven slapstick -musical van relatieproblematiek en sociale visies. Al snel ontaardt de zangperformance in psychedelische beelden en waanzinnige en extreme menselijkheid.

Er zijn ook heel sterke momenten in de voorstelling, die net als de personages uit elkaar spatten in fractalen van gevoel en betekenis. Zo is het talig, muzikaal en fysiek uit elkaar vallen van een monoloog van Ricky briljant. Uiteindelijk haspelt ze haar eigen woorden zonder muziek door elkaar en staat ze op de rand van emotionele ineenstorting. Ronny is standvastiger maar zonder doorslaggevende zekerheid of eenduidigheid. Deze seksistische aspecten benadrukken de zwarte humor in de herkenbare paringsdans – discussies en droge, onverwachte oneliners maken het af.

Over het ingebeelde, gekidnapte of gewenste kind, dat monsterlijk, mooi, ontroerend en verwarrend tegelijkertijd is, wordt heel veel uitgewijd. Deze uitgesponnen gesprekken zijn in deze veelheid aan prikkels soms moeilijk te volgen. Lezen, luisteren, kijken en denken, ook in het stuk gesymboliseerd in radio, tv, internet en kaarslicht, zijn dingen die we heel vaak combineren, maar die ook een focus vergen. Wanneer stemmen, gedragingen en teksten geen esthetische bevrediging meer bieden, verdwijnt de aandacht en ook de gevoelsmatige appreciatie.

Maar een stuk dat soms zwak is, is daarom niet minder sterk. Het filmpje op het einde maakt veel goed van het gebrek aan structuur en duiding, dat Ricky en Ronny ook zien als hun eigen zwakte. In het filmpje vervloeit de werkelijkheid in getekende vormen en mensen die opgaan in de dood: in sneeuw, kleuren, sterren, zaadcellen en vooral in dromen en woorden. Ze zijn gereduceerd tot vage herinneringen en moeilijk te stroomlijnen passies en fantasieën. Toch slagen ze erin een hele reeks emoties over te dragen en gedachtestromen op gang te zetten. Maar in het algemeen golft de voorstelling zoals een emotionele curve en sterft uit als hun menselijk leven. In dit geval: een kabbelende zelfmoord.

Gezien in Monty Antwerpen op 22 augustus

CREDITS
Het Theaterfestival 2008 - DE KEUZE '08
MaisonDahlBonnema & Needcompany (B)
The Ballad of Ricky and Ronny – a pop opera
Van/met: Anna Sophia Bonnema en Hans Petter Dahl (concept, spel, zang), Hans Petter Dahl (muziek).

Lees ook de volgende artikels:
Nanda M. Suwargana - TRIPPEN MET RICKY EN RONNY