Bent u blij dat u met Global Anatomy deel uitmaakt van de selectie?
Ja, ik ben heel blij maar de keuze zegt altijd meer over de mensen die die keuze maken dan over de keuze op zich. Global Anatomy is een voorstelling die misschien niet direct in de verbeelding van de mensen thuishoort en die ook verschillende houdingen losmaakt. Global Anatomy is in die zin misschien niet direct een voorstelling die je in de KVS verwacht. Sommige mensen imploderen, anderen lachen maar er waren ook een aantal mensen die wegliepen. Dat heeft het wel spannend gemaakt om de voorstelling te presenteren. Het is niet erg dat een voorstelling die houdingen losmaakt of discussie opwekt, het zou pas erg zijn moest het niet zo zijn. Global Anatomy is geen voorstelling die mensen in een soort van gemeenschap brengt en ze op een pad leidt waarop ze dan al lachend en dansend hun weg verder zetten. Mensen worden geconfronteerd met de schrik die ze meenemen uit de wereld van vandaag en dat kan nogal desoriënterend werken. Maar wat de reactie ook is, niemand zal de zaal onverschillig verlaten.
Was het de bedoeling om te shockeren met de voorstelling?
Nee, ik vind het trouwens heel vreemd dat de voorstelling als shockerend wordt gezien. Alles is heel duidelijk fake en het heeft zelfs iets kinderlijk. Het zijn dan ook de kinderen die heel schoon naar de voorstelling kijken; ze bekijken het op een eerste niveau maar ze zijn heel ontwapenend in hun reactie en dat is voor ons heel prettig. Wat ook mooi is, is de contradictie die daarin schuilt omdat sommigen mensen denken: “chance dat ik mijn kinderen niet mee had” terwijl die daar juist zo voor open staan. Maar ik denk dat de voorstelling ergens op die breuklijn zit en dat maakt ons verhaal interessant. Wij willen de mens in de wereld tonen zoals hij is en dat ook aanvaarden. De mens is schoonheid en lelijkheid, hij is alles samen.
Was het de bedoeling om met Global Anatomy een politieke voorstelling te maken?
Ja, oorspronkelijk was het de bedoeling om een zeer expliciete politieke voorstelling te maken maar Benjamin (Verdonck) had juist Nine Finger gemaakt met Fumijo Ikeda en die voorstelling kruiste ook al het pad van het politieke waardoor Benjamin en ik met een soort failliet zaten. Wij waren al heel lang over Global Anatomy aan het nadenken en hadden zelfs in de KVS op een festivalletje al iets getoond van wat we in gang hadden gezet. Maar Benjamin had het gevoel dat hij het allemaal al verteld had en kwam daarom met het voorstel om iets zonder woorden te maken. In zijn onmogelijkheid als idee was het de enige juiste metafoor om aan dat proces te beginnen. Toen ik het voorstel hoorde, schrok ik wel even maar zag ‘de onmogelijkheid’ vrijwel onmiddellijk als een kans. Het was een uitdaging die we moesten aangaan en een juist uitgangspunt om van te starten. De basisidee van Global Anatomy is eigenlijk een poging om te zeggen hoe moeilijk het is om nog kritiek te geven op die globalisering onder andere omdat ze vele gezichten heeft. Je plakt aan de globalisering, wat je eet, drinkt, draagt, je kunt er niet meer onderuit. Het is gemakkelijk om lacherig te doen over die globalisering of om ze vanuit een links en/of rechts perspectief aan de kaak te stellen maar er zijn ook andere facetten, dingen die verschuiven. Dankzij de voorstelling heb ik
ook de goesting gekregen om radicaler met mijn eigen keuzes om te gaan. Die radicaliteit is ook een positieve energie die de voorstelling kan uitdragen, het is een soort uitnodiging om de dingen niet te laten aanmodderen, zowel binnen de wereld van de kunst als de maatschappelijke wereld. Dat radicale trekt mij ook aan in Benjamin, zijn attitude is van heel groot belang en ik ken weinig mensen die met die intensiteit in de wereld staan. Benjamin en ik hebben een soort lijn opgebouwd in onze gesprekken met elkaar en ook al werken we niet samen, we zitten niet ieder op een geïsoleerd eiland, de intensiteit die we met elkaar hebben, probeer ik ook door te trekken in de dingen die ik zelf doe. De voorstelling biedt echter geen oplossing voor het probleem van de globalisering; we zijn nooit bezig geweest met het presenteren van oplossingen.
Is het heel erg verschillend om met beelden te werken in plaats van met woorden?
Ja. Het vraagt ook een heel andere voorbereiding. In 313/ Misschien wisten zij alles, de vorige voorstelling die we samen gemaakt hebben, zitten ook al veel beelden maar die worden wel gedragen door de structuur van de verhalen. Zelf heb ik niet zo heel veel ervaring met het werken met beelden, ik werk meer met teksten. Benjamin is daar meer in thuis, dat is echt zijn taal. Ik zoek op mijn manier, vooral via lectuur en het vergaren van andere vormen van informatie, naar een complementaire insteek. Maar op een bepaald moment moet je je eigen taal ten volle durven loslaten en aan de ander willen geven. Dan kom je op het punt van alles of niks. Het is sowieso een proces waarbij je onderweg bepaalde zaken moet uitzoeken maar op een bepaald moment dienen de dingen zichzelf aan en weet je: “het zit goed”. Iedere voorstelling blijft ook een bijzondere aflevering en het is telkens van nul beginnen. Je hebt het gevoel dat je iedere keer opnieuw terecht komt in een ding dat je niet kent, het is een heel ander gevoel dan bij teksttheater.
door Carmen Van Cauwenbergh en Marieke Rummens
CREDITS
Het Theaterfestival 2008 - DE KEUZE '08
KVS
Van/met: Willy Thomas en Benjamin Verdonck
Lees ook de volgende artikels:
Tom Bruynooghe - ECCE HOMO
Carmen Van Cauwenbergh - REFLECTEREN MET EEN LACH
