Achter een plastic scherm en operatietafel tovert ze met trippelende vingers mini-figuurtjes tevoorschijn. Met kinderlijk plezier stalt ze haar waren uit: bergen, bomen en dieren om het maquettelandschap voor haar te vullen. Een stem geeft in steenkoolengels toelichting en citeert speels onder andere Oscar Wilde en John Lennon. Verder is de enige taal in het stuk die op de opgehangen kleine pauzebordjes die de verschillende delen afbakenen. Door kleine, eenvoudige interventies wordt het genesisverhaal in miniatuur herverteld en nagebootst. Wat begint als kinderspel blijkt meer te zijn.

In den beginne heeft het geheel nog iets sacraals: God schept alles in symbiose met elkaar. Door het gebruik van de vier elementen, aarde, vuur, water en lucht hebben De Pauws handelingen dan ook iets van een ritueel. Dan wordt de mens (Bernard Van Eeghem) geboren uit de donkere aarde, die plots verdacht veel weg heeft van een vrouwelijke schoot. Hiermee is ook het bewustzijn ontstaan en de afstand tot het lichaam, het natuurlijke. Zijn gezicht reageert komisch, mimisch, maar zonder begrip op het veranderende landschap rondom hem. In het tweede luik wordt getoond waar het misging met de mensheid: na het lijdensverhaal van Christus wordt de de modernisering en commercialisering van de maatschappij verhaald. Dieren worden achter hekken geplaatst en het landschap vervuild door reclameborden.

Tweeduizend jaar later is God naakt onder haar doorschijnende pak en is de wereld heel wat grimmiger: hoopjes steen en aarde zijn geordend en verdeeld in staten. Eén ongeïdentificeerd object baart God zorgen: het blijken de geslachtsdelen van Van Eeghem, prominent aanwezig in het midden van het landschap. Met behulp van plastic soldaatjes, een tank, een hijskraan en een vangnet worden er korte metten mee gemaakt. Het andere geslacht is duidelijk baas over de geslachtsdelen. In het vierde en laatste stuk, vierduizend jaar na Christus, is het lichaam de ruimte en vice versa. God ontmantelt de aarde tot er een hoopje mannelijk naakt achterblijft. Na deze wonderlijke striptease wassen Gods fijne handen het vreemde lichaam en wordt de mensheid opgebaard.
Centraal in de voorstelling staat het lichaam, dat steeds opnieuw in het landschap geïntegreerd wordt, tot ze in elkaar overgaan. Hierdoor wordt onze aandacht gevestigd op hoe vreemd het lichaam ons wel is. De Pauw en Van Eeghem werken met overbekende beelden uit ons collectief geheugen en plaatsen ze in een ander perspectief. De natuur wordt volgestoken met verdraaide betekenissen en dat geeft de toeschouwer heel wat puzzelplezier. God is een stout, klein meisje dat met mensjes speelt en dat is mischien niet zo’n geruststellend nieuws...

Gezien tijdens Something Raw op 7 februari 2008, in Brakke Grond (Amsterdam).
Van en met: Manah De Pauw en Bernard Van Eeghem.