Gaetano Donizetti (1797-1848), zoon van een pandjesbaas en een naaister, had al grote bekendheid verworven als operacomponist toen hij in 1838 naar Parijs trok. Het succes dat hij oogstte bij de plaatselijk theaterdirecteurs was meer dan eens een doorn in het oog van zijn Franse collega’s. Toen op 11 februari 1840 zijn opera La fille du régiment in première in de Opéra-Comique te Parijs ging, had workaholic Donizetti al 53 opera’s op zijn actief. Deze nimmer aflatende productie leidde hem tot waanzin en zijn vroegtijdig overlijden in 1848. Het Franse libretto van deze opera is van de hand van Georges Henri Vernoy de Saint-Georges en Jean-François Bayard. De versie van Callisto Bassi werd aangepast aan de smaak van het Italiaanse publiek.
La fille du régiment is een komische opera waarvan Mendelssohn ooit toegaf dat hij jaloers was dat hij hem zelf niet had geschreven. Ondanks het feit dat deze opera zelden opgevoerd wordt in onze contreien, kent de Italiaanse versie nog steeds een enorm succes.
La fille du régiment behoort tot de glansperiode van het belcanto en is in operakringen bekend om de vocaaltechnische hoogtepunten die het uiterste eisen van de hoofdrolspelers. Ah! Mes amis, quel jour de fête! is een ode aan de hoge C en geldt als de Mount Everest van de tenor. Daar deze aria zich al in de eerste akte bevindt, heeft de stem weinig aanlooptijd om zich op te warmen. Pavarotti verwierf onsterfelijke roem toen hij aan de zijde van Joan Sutherland het moeilijke zangparcours perfect aflegde en het publiek vol bewondering achterliet. Ook Flórez haalde de hoge C met een gemak alsof hij onder de douche stond te zingen, een staaltje dat hem toeliet om in de Milanese Scala het 74-jarige embargo op een encore te doorbreken. Ondanks het overweldigend applaus liet de tenor zich ditmaal niet overhalen tot een herhaling van het huzarenstuk.
Het verhaal is vrij simpel. Het weesmeisje Marie (Natalie Dessay) groeit op bij haar papa’s in het 21ste regiment. Lokale jongeling Tonio (Juan Diego Flórez) wordt verliefd op haar nadat hij haar leven redde in de Tiroolse bergen. Omdat Marie in het verleden beloofde om iemand van het regiment te trouwen, neemt Tonio dienst. Ondertussen verschijnt de Markiezin van Birkenfield in het gezelschap van haar butler Hortensius ten tonele en herkent in Marie haar achtergelaten dochter. De oude sergeant Sulpice kan dit vermoeden alleen bevestigen door de brief die hij ooit op de vondeling aantrof.
Voor deze uitvoering verhuisde decorontwerpster Chantal Thomas het geheel uit zijn Napoleontische omgeving en naar een setting in de Eerste Wereldoorlog - compleet met een rijdende tank in het tweede bedrijf en landkaarten van Europa die de Oostenrijkse bergen voorstellen.
In het tweede bedrijf maakt het landkaartenlandschap plaats voor een luxueuze kamer waarin Marie heropgevoed wordt tot dame van stand. Het gearrangeerde huwelijk met de zoon van de hertogin van Krakenthorp hangt als een zwaard van Damocles boven haar hoofd. Ondanks de rijkdom is haar hart nog steeds bij Tonio. Tijdens het zingen van een smachtende achttiende-eeuwse aria heft Sulpice plagend het regimentslied aan en spontaan zingt Marie mee. Ze heeft zich bijna verzoend met het nakende huwelijk als het oude regiment met Tonio aan het hoofd ten tonele verschijnt. De geliefden storten zich in elkaars armen en vermuwd door het prille geluk geeft de markiezin van Berkenfield Marie en Tonio haar zegen.
De twee akten vormen een waar spiegelbeeld. De eerste akte beschrijft het ruige soldatenleven waarin een gelukkige Marie meegevoerd wordt door haar moeder en het regiment het onderspit delft. In de tweede akte komt het regiment als winnaar uit de strijd en voert de ongelukkige Marie weg uit het isolement van haar adellijke omgeving.
In de luxe-omgeving van de Metropolisbioscoop sta je als het ware zelf op het podium. Perfecte close-ups zorgen ervoor dat je haarfijn de mimiek van de sterren kunt volgen. Dessay en Flórez zorgden immers niet alleen voor vocaal vuurwerk. Deze opera moet het ook hebben van het acteertalent van de protagonisten. Zo zet veterane Marian Seldes een pedante en bazige hertogin Van Krakenthorp neer. Als een combinatie van Cruella de Ville en Madame De Pompadour schrijdt de krasse 80-jarige over het podium. Haar Franse uitspraak doet bij momenten denken aan René Artois uit de tv-reeks Allo, Allo, maar met haar indringende blik, haar hautaine houding en tussentijdse Engelse opmerkingen weet deze dame meer dan eens een lach aan de zaal te ontlokken. Humor kan men immers bereiken op twee manieren: door op een bijna Marx Brothersachtige manier elke situatie tot een groteske uit te vergroten of door de humor zo neutraal te benaderen dat ze hilarisch wordt. Regisseur Laurent Pelly opteerde voor de tweede optie. Tijdens de aria’s zien we Natalie Dessay strijken, aardappelen schillen en de was doen. Donald Maxwell, als snobistische butler Hortensius, steekt zijn aversie voor het ruwe soldatenkoor niet onder stoelen of banken en als Flórez met een tank opduikt in de oubollige omgeving van Maries nieuwe thuis, kan het publiek een lach niet langer onderdrukken.
Met Opera in de cinema bieden de New York Metropolitan en de Kinepolisgroep de mogelijkheid om voor een prikje wereldstemmen aan het werk te horen. De tandem Dessay-Flórez zullen het toekomstige Marie en Tonio niet gemakkelijk maken. Combineer de goedkope inkomprijs van 15€ met het glaasje gratis champagne dat aangeboden werd en je hebt het recept voor een geslaagde avond.
