Albarracín werd geboren in Sevilla in 1968, het jaar waarin de VS en West-Europa revolteerden tegen taboes en traditionele rolpatronen. Het Spanje van Franco moest echter nog een aantal jaren wachten op deze omwenteling. Vooral Andalucia bleef lange tijd een toonbeeld van de Spaanse cultuur en waarden, met zijn bijna karikaturale elementen. Vraag je aan de eerste de beste passant wat Spanje bij hem oproept, dan antwoordt hij naast zon en zee gegarandeerd stierengevechten, tortilla’s en flamenco. Albarracín werpt een kritische blik op de Andalusische tradities en op de positie van de vrouw in de Spaanse maatschappij.
In haar werken schemert vaak de zelfopoffering door van de Spaanse vrouwen ten aanzien van de traditionele maatschappij. Opoffering die zowel materieel als symbolisch kan zijn. Haar werk Techo de ofrendas, dak van offers, is hier een voorbeeld van. Tegen het plafond van één van de ruimtes hing Albarracín honderden flamencojurken naar de Andalusische gewoonte om een jurk aan de lokale kerk te schenken. Hiermee wilde men in hopeloze gevallen een tussenkomst van de Maagd af te smeken.

    

In het filmpje “lunares”, letterlijk “bollen”, creëert de artieste een parallel tussen de corrida en de flamenco. Een danseres in maagdelijk wit kleed wordt voorgesteld als de stier die bloedt voor de Spaanse eer. Tegen de achtergrond van een klassiek orkest, haalt ze een naald boven en prikt in het eigen lichaam. Hierbij wordt haar witte kleed geleidelijk aan gesierd met rode bollen. Eens deze taak volbracht gaat ze fier van de scène. Het gaat duidelijk om trucage en hierdoor krijgt het filmpje een groteske, komische bijklank.
 
Het heeft met momenten wat weg van “Smack the pony” in Andalucia. Albarracín speelt in al haar video’s een typisch volks personage, maar telkens wordt ons verwachtingspatroon op ironische wijze doorbroken. Zo valt “Tortilla à la española”, wel heel letterlijk te nemen. Het filmpje, waarin Albarracín een tortilla maakt, lijkt een gewone kookscène, tot de artieste haar rode kleed verknipt en de stukken bij de omelet mengt.
“La Cabra”, “de geit” is het meest imposante en pathetische werk, waarin flamenco en (gesuggereerd) dierenleed opnieuw met elkaar worden verbonden in een aanklacht tegen de Spaanse tradities.

Naast Mortal Cadencia kan je in het Maison rouge het werk van Gregor Schneider aan den lijve ervaren. De Duitse kunstenaar bouwde er een onrustwekkend kleine en kraaknette kamer van zijn huis na. Het Maison rouge willigt de wens van de kunstenaar in en laat het werk individueel bezoeken. Reken dus op een wachttijd van veertig minuten op drukke dagen.
Het Maison Rouge geeft zowel aan jonge kunstenaars als aan gevestigde waarden de kans om te exposeren in een ruimte op mensenmaat. Bovendien kan je er geregeld kunstlessen bijwonen. Hou de website www.lamaisonrouge.org in de gaten wanneer u uw volgende bezoek aan Parijs plant.

     

Nog tot 18 mei in het Maison Rouge: 
Gregor Schneider, süsser duft
Pilar Albarracín, mortal cadencia
Marie Maillard, wall 0208 

la maison rouge
10 boulevard de la bastille
f - 75012 paris
(Metro Bastille)
info@lamaisonrouge.org

- open van woensdag tot zondag van 11 tot 19h
- nocturne op donderdag tot 21h
- gratis toegang tot de conférences op zaterdag en zondag, 16h