De kwetsbaarheid van kleine kinderen en de ontroering daarvan bij volwassenen, is op verschillende momenten sterk voelbaar in deze serene voorstelling. Via een projectiescherm volgen we een eenzijdige dialoog van de moeder die contact zoekt met haar dochter maar weinig respons krijgt. “Heb je koud? Heb je honger?” Via eenvoudige, kinderlijke en daarnaast hopeloos ingewikkelde levensvragen poogt Hermans een gesprek aan te knopen met de kleine Lisa. Wanneer Hermans het verhaal van Sneeuwwitje begint te vertellen, maar uiteindelijk zelf niet goed weet wat ze daarmee aanmoet, vestigt ze de aandacht op de speciale relatie tussen een ouder en zijn kind. Sneeuwwitjes moeder stierf na het baren van haar dochter. Hermans wil deze situatie naspelen met haar eigen dochter, en geeft te kennen dat ze “dood” is. Dat het hier Hermans is die op scène staat en haar dochter de afwezige blijkt, creëert een heel ontroerend en menselijk gevoel van een moeder die haar dochtertje mist.

Op een projectiescherm zien we dan de fysieke relatie tussen Lisa en moeder Hermans. In een witte ruimte, achteraan vier grote vensters en een vloer bezaaid met wc-papier en appels, observeren we het onschuldige en speelse kind en een stille, verlegen volwassen vrouw. Beide zijn naakt. Dit lijkt het kind niet te deren, de moeder daarentegen voelt zich duidelijk gegeneerd. We voelen een afstand tussen de moeder en haar kind. Het kind zoekt steeds toevlucht tot haar moeder, eist aandacht door zich tegen haar aan te schurken en aapt haar vrolijk na zoals alleen kleine kinderen dat ongegeneerd kunnen. Maar de nuchtere moeder bewaart steeds een afstand gaat stilletjes van het kind weg of verbergt zich achter een vermomming. Ook Hermans volgt deze beelden van op de scène. Gedurende de projectie zit zij met haar rug naar het publiek, aan een klein tafeltje achter een laptop, doodstil.

Het samenzijn van de twee op het scherm, een moment uit het verleden, botst met het heden waarin de moeder alleen op de quasi lege scène staat. Wanneer de onzekere Hermans het even op haar heupen krijgt schopt ze in een opwelling haar dochters’ laarsjes weg. Meteen daarna biedt ze schoorvoetend haar excuses aan en probeert haar actie te rechtvaardigen.“Het is soms moeilijk. Jij kan jezelf nog niet aankleden, jij kan nog geen auto besturen”, herpakt Hermans zich langzaam.

Op de videobeelden die de voorstelling afsluiten zien we hoe dochter zich gezellig nestelt op haar moeders schoot. Dat Hermans in deze scène een doodsmasker en een zwarte cape draagt, brengt haar dochtertje niet van de wijs. Van het gevoel dat de moeder ervaart, een opgroeiende dochter waar ze willens nillens meer en meer afstand van moet nemen, heeft de dochter nog geen last. Elk gaat op zijn eigen manier om met hun intieme relatie, de ene gesierd door onschuld, de ander gedwongen tot bewustzijn. Het intense van een relatie tussen ouder en kind staat buiten kijf, maar verloopt daarom niet zonder horten of stoten… Conversation geeft hier uiting aan en doet dit op een soms zachte, soms agressieve manier maar met het hart op de juiste plaats.


Gezien op 7 februari 2008 in De Brakke Grond – International dance & performance festival Something Raw in het kader van Something to write about.
www.debrakkegrond.nl