In Forever Overhead onderzoekt deze indrukwekkende danseres, gekend uit stukken van de Vlaamse theatermaker Jan Fabre, in verschillende fasen de toestand van ‘zijn’ tijdens een val. Na een eerste stille verkenning van de dansvloer, versnelt het ritme tot uiteindelijk de intensiteit zo hoog is dat het geheel als het ware explodeert.

Opmerkelijk is de scène waarin Gruwez een motorhelm opzet en al botsend zichzelf doorheen de ruimte sleept. Elektronische beats met daarbovenop het geluid van de helmstoten vormen een krachtige combinatie met de dans, die de toeschouwer vasthoudt en volledig meeneemt.

Op heavy metaltonen zien we daarna de hysterische kant van de mens die alsmaar sneller de grond nadert. Paniek bevangt ook het publiek. De danseres wordt plots een monster dat het steeds harder uitschreeuwt. Gruwez’ krachtige lichaam dat zich opspant en ontspant maakt indruk, haar bewegingen zijn soms dromerig, dan weer gemeen en agressief.

Concentratie maakt plaats voor ontspanning wanneer Gruwez even later haar evenwicht en kalmte terugvindt bij een fris blikje cola dat wordt aangereikt vanuit de coulissen. Deze humoristische break relativeert de intensiteit van de voorstelling.

In een laatste fase transformeert de halfnaakte, bezwete danseres zich in een oogwenk in een knappe en sexy stewardess. Met theatrale allures en uitgesproken mimiek paradeert ze met deze nieuwe look over het podium op de vrolijke deuntjes van Dolly Parton. Dit contrasterende einde past wonderwel na de metamorfose die Gruwez doorgemaakt heeft gedurende dit stuk.

Gezien op 9 februari 2008 op Something Raw in De Brakke Grond.
www.debrakkegrond.nl