Wat je niet allemaal met een kruis kan doen. Regent en Regentes begint met een Albert Beirendonck die zich inbeeldt dat hij een Christusfiguur aan het kruis is. Het kruis dat in zijn verbeelding bestaat en in de lichtvlek op het podium. Het kruis als symbool voor zijn lijden.  Doorheen een therapeutische sessie verneemt de kijker stukje bij beetje wat zijn lijdensweg precies inhoudt. Toen Albert afstudeerde als regent, wilde hij Carla Parmentier tot de zijne maken. “Ja, ik wil”, zegt hij herhaaldelijk. En zij wil eigenlijk ook wel. Want Albert is de beste. Maar het lot wil het niet. Voor de twee kunnen trouwen wordt Albert opgeroepen om zich naar het front te begeven, samen met zijn beste vriend René, die de driehoeksverhouding compleet maakt. En daar duikt weer een kruis op. Het kruis dat Carla aan Albert meegeeft als hij naar de oorlog vertrekt. Het kruis als symbool voor haar liefde. Aan het front krijgt hij een kogel in zijn –jawel- kruis en blijft hij voor dood achter. Hij spartelt zich erdoor, maar durft het niet aan terug te keren naar zijn Carla, nu hij niet meer kan voldoen aan zijn echtelijke plicht volgens de christelijke huwelijksmoraal: heengaan en zich vermenigvuldigen. Al gauw blijkt dat hij hiermee de verkeerde beker aan zich voorbij heeft laten gaan. Met een serieuze vertraging zal de kogel in zijn kruis toch dodelijk geweest blijken te zijn.

Verwerken. Daar draait het om. Het verwerken van een verleden dat pijnlijke wonden geslagen heeft. Letterlijk en figuurlijk. De grote problemen van de kleine mens. De relatief kleine, maar voor de kleine mens grote, gevolgen van de grote oorlog. Het verwerken ook van een verleden dat vastgeroest zit in de traditionele christelijke opvattingen over een gezin.
En hoe structureer je een verwerkingsproces beter dan door het de vorm te geven van een reeks therapeutische sessies? Deze vorm houdt het verhaal helder, maar toch gecompliceerd genoeg om de nieuwsgierigheid en de concentratie te prikkelen. Deze vorm is dwingend, maar staat een enorme vrijheid toe aan spelmogelijkheden. Een dergelijke sessie maakt het mogelijk te gaan spelen met tijd en ruimte, met realiteit en verbeelding. En dat gaat o zo soepel. Net zo soepel als Hendrik-Hein Van Doorn (Albert) zijn lichaam in allerlei bochten kan wringen. Net zo rekbaar als het scala aan variaties van typetjes dat Ineke Nijssen (Carla) in petto heeft.

Regent en Regentes is een herneming van een voorstelling uit 2001. In het kader van hun werkjaar rond ‘repertoire’ nodigt NTGent een aantal Genste gezelschappen uit om één van de hoogtepunten van hun repertoire ten toon te stellen. De Volder twijfelde niet lang over de keuze voor dit stuk. Hij liep al een tijdje met plannen voor een herneming in zijn hoofd. Regent en Regentes toont ons dan ook Ceremonia en Eric De Volder op hun best. De Volders theater gaat over het over grote momenten in het leven van de gewone man. Een huwelijk, een oorlog, een trauma. Zware thema’s verlicht door welgedoseerde humor. Voor Regent en Regentes ging hij aan de slag met materiaal dat hij verzamelde uit correspondentie van tijdens de oorlog.

In een tijd waarin het belang van de technologie in ons dagelijks leven en in het theater alsmaar groter worden en beide voor grote uitdagingen stelt, keert De Volder terug naar de basis van het theater. Theater is een mens met een stem in een ruimte. Plaats daar je verbeelding bovenop en je kan een effect gaan bereiken bij de toeschouwer. Om dit effect te bereiken gaat Ceremonia op zoek naar een specifieke theatrale vorm. Veel aandacht gaat naar de groteske grime en manieren van bewegen in de ruimte. Licht en geluid zijn meer dan ondersteunend. Zij brengen de toeschouwer in de sfeer die op dat moment aan de orde is. Zelfs de stilte is nog nooit zo stil geweest als bij het opbaren van het lijk van Albert. En dan is er natuurlijk nog de taal, een factor waarvoor Eric De Volder meermaals in de prijzen is gevallen. In Regent en Regentes kenmerkt dit taaltje zich vooral door rake woordspelingen, veel herhalingen en de tongval van Albert die helaas, of misschien wel gelukkig, niet volledig wordt doorgedreven.

Een oude wijn is meestal een goede wijn. Deze wijn verdiende het zeker terug uit de kelder opgehaald te worden. Een wijn die naar meer smaakt. Een verleden dat hoge verwachtingen schept voor de toekomst.



CREDITS

Tekst, vormgeving en regie: Eric De Volder
Spel: Johan Knuts, Ineke Nijssen, Hendrik-Hein Van Doorn en Tom Vermeir

Gezien in NTGent op 21 februari 2008

www.toneelgroepceremonia.be