The Brave One zou een psychologische thriller kunnen heten, al voegt dat adjectief eigenlijk weinig toe om tot een heldere omschrijving te komen. Het is maar om aan te geven dat er met deze film wat meer aan de hand is dan wat we van de gemiddelde thriller kunnen verwachten. Of dat dan effectief psychologisch is, is voor discussie vatbaar. Wat wel vaststaat is dat regisseur Neil Jordan zijn best heeft gedaan om de psychen van zijn twee hoofdpersonages grondig uit te diepen. Tussen de slechten en de goeden zit een grijze schemerzone die zij bevolken. Daarmee belandt The Brave One meteen in een moreel discours. Een stap verder is de vraag of de film ook een (al dan niet verwerpelijke) morele boodschap uitdraagt. De titel laat dat alvast vermoeden. Mogen we dit dan wel goed vinden?

Erica Bain is een radiojournaliste die zowat het perfecte bestaan leidt in New York: succesvol, niet onknap en bovendien een schat van een vriend met wie ze op trouwen staat. Een leven dat ons zo breed toelacht helemaal aan het begin van een film – een filmcliché van jewelste, maar hier toch overtuigend gebracht - dient natuurlijk grondig aan diggelen te worden geslaan. Dat gebeurt vrij letterlijk, wanneer het koppel tijdens een avondlijke wandeling in Central Park brutaal wordt afgeranseld. Het gevolg van deze vrij bloederige scène met stampende voeten, boksende vuisten en rake ijzeren staven: Erica drie weken in coma, haar toekomstige man dood.

Erica’s wereld stort uiteraard in elkaar en ze kampt met een joekel van een Posttraumatic Stress Disorder. Wanneer ze eindelijk de straat op durft, leidt haar onveiligheidsgevoel haar naar een wapenhandelaar op de zwarte markt. Ze wordt voor het eerst geconfronteerd met de verantwoordelijkheid om een wapen te dragen wanneer de kassierster van een nachtwinkel waar Erica aan het shoppen is, genadeloos wordt afgeknald. Verraden door haar gsm, ziet Erica geen andere uitweg om zichzelf te redden dan de overvaller neer te schieten. Geleidelijk wordt ze overmand door een gevoel van bevrediging door wat ze heeft gedaan en weet ze zichzelf ervan te overtuigen dat iemand neerschieten niet erg is, zolang je zelf maar aan de ‘goede’ kant blijft staan.

Deze eerste moord en de macht van het wapen die ze daarbij ervaart, brengen Erica Bain in een maalstroom van gevaarlijke situaties. Uiteindelijk zoekt ze de misdadigers simpel op om ze koudweg te vermoorden. Net als een terrorist die vanuit een blinde (en – laten we wel wezen – foute) overtuiging het goede te doen dood en vernieling aanricht, gaat Erica tekeer als een martelaarster voor ‘de goede zaak’. Toegegeven, Erica redt met haar actie een meisje uit de prostitutie, maar anderzijds blijft ze een koelbloedige moordenares. Een straatje zonder einde, zo lijkt. Niet volgens Neil Jordan, die ietwat simpel insinueert dat Erica weer haar normale leven zal kunnen opnemen eens ze wraak heeft kunnen nemen voor de moord op haar vriend David. Parallel met deze gebeurtenissen maakt Erica kennis met inspecteur Sean Mercer (Terrence Howard) en raakt steeds beter met hem bevriend. Dit levert enkele prachtige scènes op met intense conversaties vol dubbele bodems, waardoor een topflik als Mercer steeds dichter bij de waarheid geraakt. De ‘bad guys’ gaan er weer eens aan en de voorheen plichtsbewuste Mercer moet een keuze maken tussen recht en een betwijfelbare, gekleurde versie van rechtvaardigheid.

The Brave One is allerminst verrassend: het aanvankelijke idyllische geluk, het wapen van de zwarte markt, de elektriciteit tussen Erica en Sean, de ‘à la Lassie’ terugkerende hond,… Twee kleine tenen plus eventuele eksterogen moeten bij elke toeschouwer meermaals tintelen tijdens deze film. Eigenlijk beschikt The Brave One over zeer veel elementen om simpelweg erg middle-of-the-road te zijn. De perfecte laatavondfilm op zaterdag: een stevige dosis actie en geweld, enigszins voorspelbaar, niet te veel nadenken, de goeden winnen, de slechten verliezen, iedereen gelukkig. Toch is deze film anders dan andere films in het genre. De impliciete morele invraagstelling van de acties van Erica Bain tillen de film meteen hoger dan de meeste schijnbare soortgenoten. The Brave One bundelt een zeer lage drempel met een zeer maatschappijkritische open vraag. Hoewel, misschien krijgt de vraag alleen door de titel al een te sterk uitgesproken aanzet tot immoreel antwoord. Als Erica Bain inderdaad de dappere is, lijkt dat te betekenen dat haar geen schuld treft dat haar gedrag zelfs valt aan te bevelen. Laten we dus maar stellen dat de dapperen in deze film de makers zijn. Zij slaagden er immers in om in een toegankelijke Hollywoodverpakking enige psychologische diepgang te stoppen met een interessante blik op (illusies van) (on)veiligheid in het New York van vandaag.