MONOTONE TONEN
Robert Horton / The Great Hum (tape)

Alsof Terry Riley en Phil Niblock in een zweethut verbroederen.

‘The Great Hum’ van Robert Horton begint exact zoals de titel doet uitschijnen: lang uitgesponnen monotone repetitieve tonen vullen volledig de eerste kant van deze tape. Alsof Terry Riley en Phil Niblock verbroederen in een zweethut. De tweede kant klinkt een stuk aardser. Eén nummer lijkt zelfs opgenomen in Horton’s achtertuin: je hoort vogeltjes en voorbijrijdende auto’s. Je hoort ergens ver weg ook een gitaar en Horton zelf die op een kan staat te tikken. Dit nummer had evengoed van Partkdolg kunnen komen. De laatste twee nummers klinken als de improvisaties op akoestische gitaar van Loren Connors of Tetuzi Akiyama. Niet wereldschokkend, dus. Maar wel aangenaam om naar te luisteren.

users.telenet.be/bread.and.animals

UIT EEN DIEPE SLAAP ONTWAKEN
Dophins Into The Future / Dolphins Into The Future (tape)

Boards Of Canda in de mist.

Gehuld in een dikke mist trekken roze en gele synthdrones voorbij op deze nieuwe Dophins-release. Spooky. Wanneer er na bijna een half uur uit het niets een dromerig en melancholisch melodietje te voorschijn komt lijkt dit wel Boards Of Canada die uit een diepe slaap ontwaakt. Toen deze cassette afsprong heb ik ‘Music Has The Right To Children’ nog eens opgelegd. Meer hoeft dat op mistroostige herfstavond niet te zijn.

users.telenet.be/bread.and.animals

WIEGELIED
Ignatz / Hello There Little Ghost + Slumber With Great Peace (tape)

Een cassette als geboortekaartje.

Het lijkt wel of Bread And Animals-labelbaas Lieven Martens Bram Devens alias Ignatz op een gevoelig moment heeft kunnen pakken toen hij hem vroeg om nog eens een plaatje voor zijn label te maken. ‘Hello There Little Ghost’ had eigenlijk een 7’’ moeten zijn maar is uiteindelijk als een cassettesingle uitgebracht en verschijnt naar aanleiding van de geboorte van Devens zijn eerste zoon. Deze tape bevat de meest toegankelijke Ignatz die ik al hoorde: de A-kant begint als een wiegeliedje en eindigt als Ali Farka Touré. De B-kant zou je zelfs de eerste echte song van Ignatz kunnen noemen en heeft iets weg van John Parish zoals hij klinkt op de soundtrack van ‘Rosie’. Mooi zo.

users.telenet.be/bread.and.animals

MEER PSYCHEDELISCH
Miles Devens / Atlantic Woman (tape)

Meer van hetzelfde en toch ook een beetje anders.

‘Atlantic Woman’ op het New Ages Cassettes-label van Spencer Clarke van The Skaters voegt weinig nieuw toe aan de sound van Ignatz (hier onder het pseudoniem Miles Devens), maar is daarom niet minder de moeite waard. Misschien klinkt het in het begin wat psychedelischer dan wat we van Devens gewend zijn, maar daarna gaat het weer gewoon over naar de orde van de dag: een combinatie van psychfolk, pre-blues en lofi. Wat nog het meest opvalt is de manier waarop Clarke deze release heeft samengesteld: via ruwe tape-cuts worden de verschillende stukken muziek aan elkaar geplakt. Cool.

www.ignatz.be

ONVATBAAR
Benjamin Franklin / Benjamin Franklin Takes Time (tape)

Niet voor de hand liggend. Wel erg boeiend.

Ik volg de muziek van Benjamin Franklin nu ongeveer tien jaar maar krijg er maar geen vat op: wat even een one trick pony leek te worden (de verlegen jongen met de simpele synthesizermelodietjes) is uitgegroeid tot een monster met veel hoofden (R.O.T., Buffle) en nog meer armen (camp, impov, drones, electronica, freerock en nog veel meer). Ook deze ‘Benjamin Franklin Takes Time’ laat geen éénduidig muzikant horen: wat begint met een streepje Derek Bailey wordt wat later haperende fingerpicking, epische synthdramatiek, kermismuziek en uiteindelijk een drone. Geen voor de hand liggende, maar wel een zeer boeiende plaat. En nog steeds even onvatbaar. Dat hij nog lang moge moge.

users.telenet.be/bread.and.animals

KONING VAN HET AANROMMELEN
Kraus / Kraus (tape)

Uit de kast met work in progress.

Zo nu en dan brengt Lieven Martens een tape uit die meer weg heeft van een opname van een repetitie dan van een echte plaat. Omdat work in progress soms boeiender is dan het eindproduct. Omdat het gewoon fun is. Kraus rommelt stevig aan en dat is als een complement bedoelt. Zoals in ieder repetitiekot waar er op goedkope rommel gespeeld wordt klinken de drums hier vaak te luid. En niemand die zich daar aan stoort. Er passeert al eens een flard Jean-Michel Jarre of iets uit ‘Strangers In The Night’. Er mag al eens gelachen worden, nietwaar. Soms doet dit aan vroege Butthole Surfers denken en nog vaker, niet geheel toevallig, aan The Futurians. Aanrommelen is een bezigheid als een ander en ook hierin moet iemand de beste zijn.

users.telenet.be/bread.and.animals

LOFI CONRAD SCHITZLER
Edgar Wappenhalter / Vleesarmoede (cdr + tape)

Psychedelica, lofi en gepruts met de record-knop.

Een raar geval, deze ‘Vleesarmoede’ van Edgar Wappenhalter. De hoes is gemaakt op het formaat van een vinylsingle maar bevat eigenlijk een tape en een cdr. Erg mooie hoes, trouwens. Gemaakt door Ernesto Gonzales van Bear Bones, Lay Low. Ze doet me wat aan een psychedelische versie van ‘Chocolate Synthesizer’ van Boredoms denken. De muziek van Edgar Wappenhalter dan maar. Het openingsnummer van de cdr is het beste van deze release: een psychedelische slide-gitaar die niet vies is van wat sentiment. Heel erg knap gedaan. Het derde en vierde nummer doen me iets te veel aan Ignatz denken. Het aan Velvet Undergound refererende vijfde nummer is dan weer wel in orde. Op de tape hoor ik gepruts met de record-knop en lofi versies van Varèse en Conrad Schnizler. Niet onmisbaar maar wel charmant.

young-girls-records.blogspot.com

LESJE VAN DE MEESTER
Aaron Dilloway / Foul (tape)

Muziek die je zin geeft om zelf muziek te maken.

Wat Aaron Dilloway , ex-Wolf Eyes, op deze tape laat horen klinkt vertrouwt. De combinatie van vooraf opgenomen field recordings, de vervormde contactmicrofoon-in-de-mond-vocalen, de rommelige potten en pannen-percussie. En toch werkt het. Vanaf de allereerste seconde. Je hoort kerkklokken die lijken opgenomen met een dictafoon vanuit een rijdende auto. Daarna wordt het geluid donkerder en je bent vertrokken in de trip die ‘Foul’ heet. Dilloway blijft als geen ander de kust beheersen in het samenstellen van tapes die bestaan uit gevonden geluiden, junknoise, fieldrecordings en gewoon noise an sich. Hij heeft dit waarschijnlijk al honderd keer eerder gedaan maar toch blijft dit fris klinken. Als een kind in een snoepwinkel. Dit is het soort cassette dat je zin geeft om zelf oude rommel bij elkaar te gaan zoeken in de kringloopwinkel, op het containerpark, op de zolder van je ouders. Je met je nieuwe aanwinsten op te sluiten in de garage en de dictafoon ter hand te nemen. Een plaat die je in geeft om zelf muziek te gaan maken is altijd, ik herhaal: altijd, een goede plaat.

www.hansonrecords.net

VEELBELOVEND
The Bony King Of Nowhere / Alas My Love (cdr)

Waar Devendra Banhart en Will Oldham elkaar ontmoeten.

Al een tijdje uit maar zeer de moeite waard is dit debuut van The Bony King Of Nowhere. De veelal akoestische liedjes op deze ep doen ontegensprekelijk aan Devendra Banhart en Will Oldham denken met titelnummer ‘Alas My Love’, een nummer van amper 1 minuut en 46 seconden, als absoluut hoogtepunt. Als er een elektrische gitaar aan te pas komt en er wat extra galm op de stem mag gaat The Bony King richting My Morning Jacket uit. En mocht u het zich afvragen: de groepsnaam komt uit een liedje ‘There There‘ van Radiohead. Mooie referenties allemaal.

www.myspace.com/thebonyking