Noémie Dal: “Mijn grootmoeder langs moeder’s kant was uit Oekraïne afkomstig. Op die manier is er altijd iets Oekraïens in mij gebleven. Hierdoor was het voor mij niet altijd even makkelijk om in België te wonen omdat de mensen hier toch heel anders met elkaar omgaan. Belgen zijn kouder en afstandelijker. Minder genereus en minder spontaan dan Oekraïners.

Mijn familienaam heb ik van mijn vader. Hij was Belg, denk ik. Al weet ik niet waar zijn naam juist vandaan komt. Ik weet wel dat er op deze wereld veel mensen rondlopen met de familienaam Dal. Zo is er bijvoorbeeld een Russische volkskundige die Vladimir Dal heet. En er bestaan trouwens ook poppen met de naam Dal.

Ik woon nu in België en dat is goed zo. Ik ben niet direct van plan om hier weg te gaan. Al verhuis ik misschien ooit nog wel naar het buitenland. Dat is mijn droom. Maar nu wil ik nog een tijdje in Brussel blijven. Brussel is een erg kosmopolitische stad, zeker het deel van Brussel waar ik woon.”

Heb je soms het gevoel dat je een Oekraïense in België bent?
Noémie: “Nee, want ik ken Oekraïne niet echt. Ik ben er nog nooit geweest. Mijn familie wou nooit dat ik er terug naartoe zou gaan. In mijn kindertijd kwam er soms nog wel familie uit Oekraïne naar België, maar dat is alweer heel lang geleden. Mijn grootvader is ondertussen al overleden en mijn grootmoeder heeft Alzheimer, aan haar kan ik ook niet veel meer vragen. Met de rest van mijn familie heb ik geen contact meer dus is de kans dat ik mijn familie in Oekraïne ooit nog ga zien onbestaande.

De laatste tijd lees ik terug veel Russische literatuur. Dat is mijn manier om dat gat weer op te vullen. Het geeft mij de kans om te kunnen dromen. Soms heb ik echt het gevoel dat ik hier niet thuis hoor. Dat ik uit een andere tijd en van een andere plaats kom. Dat ik anders ben dan de mensen om mij heen.

Ik vind het niet correct als je mij als een Oekraïense in België ziet want ik woon al heel mijn leven in België. Ik had vroeger een erg goede band met mijn moeder. Van haar heb ik gezien hoe zij in het leven stond en dat bepaalt nu voor een belangrijk deel hoe ik nu zelf in het leven sta. Ik hoorde mijn familie vroeger ook altijd alle talen door elkaar heen babbelen: Nederlands, Frans, Oekraïens, Russisch. Ook dat heb ik overgenomen, bijvoorbeeld door mijn songs zowel Franse, Duitse als Russische titels mee te geven.”

Sint-Gillis ligt juist naast Schaarbeek. In Schaarbeek wonen mensen als Partkdolg, Ignatz, Benjamin Franklin, en nog een hoop andere muzikanten. Is dat belangrijk voor jou?
Noémie: “Ja, ik hou van de mensen die jij hier opnoemt. Sommige van hen zijn vrienden. Ze helpen me uit de nood als dat nodig is. Al heb ik niet het gevoel dat ik tot hun scene behoor. Misschien zou het soms wel beter zijn als ik wat meer meisjes in mijn vriendenkring zou hebben.”

Je zegt dat je het gevoel hebt niet tot hun scene te behoren. Is dat een keuze? Zie je jezelf als een buitenstaander?
Noémie: “Ik wil enkel mezelf kunnen zijn en me ook zo kunnen uitdrukken. Daarom is het voor mij nodig om de dingen op mijn manier te kunnen doen: mijn muziek te kunnen maken en deze te kunnen uitbrengen op mijn label.

Darnaast vind ik die Vlaamse experimentele scene ook niet echt vrouwvriendelijk. Dat maakt het voor mij onmogelijk om deel uit te maken van die scene. Ik sta alleen. Ik doe de dingen op mijn eentje.”

Waarom vind je de Vlaamse experimentele scene vrouwonvriendelijk?
Noémie: “Wel ja, het zijn bijna allemaal mannen in die scene, niet? Het zijn bijna altijd mannen die je op dat soort concerten ziet en die dat soort muziek maken. Alleen al daardoor krijg je het gevoel dat je daar als vrouw weinig te zoeken hebt. Ik wil iets totaal anders doen dan wat ik daar zie en hoor, ook al hou ik heel erg van de muziek die daar gemaakt wordt. Ik wil met iets naar buiten komen dat zachter, fragieler en meer poëtisch is.”

Hierdoor valt jouw muziek ook onmiddellijk op.
Noémie: “Dit is mijn manier om te overleven. Ik ben arm en voel me vaak erg eenzaam maar door de muziek die ik maak en door de gedichten die ik schrijf heb het gevoel dat ik mezelf een plaats kan geven in de wereld. Ik probeer iets groots te maken en daardoor een groots leven te leiden. In mijn leven en in kunst ervaar ik soms momenten van immense schoonheid en door zelf muziek te maken of poëzie te schrijven probeer ik iets van schoonheid terug te geven aan het leven en aan de kunst.

Ik ben jarenlang depressief geweest. Zelfs in die mate dat het voor mij onmogelijk werd om nog te leven. Maar op een bepaald moment heb ik besloten om mijn leven weer in eigen hand te nemen. Nu wil ik een mooier en beter leven leiden. En ik denk dat muziek mij hierbij kan helpen.”

Bedoel je dat muziek voor jou therapeutisch werkt?
Noémie: “Ik hou niet van de term ‘therapeutisch’ omdat ik denk dat mensen dit vaak verkeerd opvatten. Mensen denken dan aan iemand met pathologische problemen als ze dat horen.

Voor mij draait het leven om jezelf in vraag stellen. Voor mij zijn mensen die in staat zijn om vragen te stellen bij het leven de enige gezonde mensen.”

Afgelopen zomer bracht je met ‘Norémie’ je eerste plaat uit. Er wordt gezegd dat je aan geen enkele plaat zo lang werkt als aan je debuut. Hoe lang heb jij aan ‘Norémie’ gewerkt?
Noémie: “Niet zo lang, hoor. De eerste helft van dit jaar. Maar ik ben wel al heel mijn leven op zoek geweest naar een manier om mijn gedachten en gevoelens uit te drukken. En ik denk ook dat ik er altijd beter in word. Ik ben met nog niet zoveel naar buiten gekomen maar het was voor mij wel noodzakelijk om naar buiten te komen met datgene wat ik nu heb uitgebracht. Levensnoodzakelijk.

Ik heb terug al nieuwe songs geschreven sinds ik ‘Norémie’ heb uitgebracht en ik merk dat ik ondertussen alweer meer volwassen ben geworden. Ik ben alweer iemand anders dan de Noémie van mijn debuut.”

‘Norémie’ klinkt erg lofi. Een bewuste keuze?
Noémie: “Nee. Ik had geen andere keuze. Ik kreeg van een vriendin een 4-track recorder omdat zij die 4-track niet meer wou gebruiken. Zo ben ik beginnen opnemen en zo heb ik ‘Norémie’ gemaakt. Het is erg belangrijk voor mij om spontaan te kunnen opnemen en dit gaat erg goed met dit apparaat omdat het makkelijk te bedienen is. Ik hou ook van dat specifieke geluid dat je krijgt wanneer je op cassette opneemt.”

Welke muziek heeft jou beïnvloed tijdens het maken van ‘Norémie’?
Noémie: “Voor deze plaat ben ik vooral beïnvloed door Christina Carter, Bridget St-John, Movietone, 1M54, Partkdolg, R.O.T., Suzanne Langille, Loren Connors en Alice Coltrane. Als ik naar deze muziek luister ben ik blij met wie ik ben.”

Veel vrouwen.
Noémie: “Ja. Ik probeer vrouwelijke muziek te maken.”



www.myspace.com/noemiedal
www.myspace.com/kourlykrecords