Nico Boon vertrekt in “Buurman” van zijn eigen ervaringen met een overleden buurman waarvan alleen een pak fotoalbums overbleef. Een poging tot reconstructie van een leven van iemand die hij zelf nooit echt heeft gekend. En wat doet een mens bij onbekenden? Projectie, maar dan hier niet van de schadelijke, psychoanalytische soort. Eerder, de dichterlijke verbeelding aan het werk zetten en die persoon tot leven roepen. Uiteindelijk de essentie van alle theater: personages tot leven roepen en iets vertellen over het streven naar het goede leven. Dat van de buurman was echter helemaal niet zo toonaangevend en voorbeeldig: vereenzaming en anonimiteit waren zijn deel. En toch meende die mens met zijn opblaaspop, éénpansmicrogolfgerechten en flesjes bier het niet slecht, lijk je te denken. Einde verhaal. Kort, eenvoudig, maar met overtuiging en zin voor nuancering gebracht door Boon zelf, Tania Vandersanden en Dominique Van Malder.

Bram De Cock

Gezien op het Bâtardfestival, zaterdag 1 sept 2007