ONDERBROEKENLOL
Kimya Dawson / Alphabutt e.pee (cdr)

Vrouwen die pas moeder zijn geworden kunnen over niks anders dan hun kind praten, dat is een feit. Meestal stoort dat. Voor één keer charmeert het. Kimya Dawson werd bekend als de vrouw die in het carnavaleske The Moldy Peaches tegengewicht moest bieden aan Adam Green. Daarnaast was ze één van de vooraanstaande figuren uit de New Yorkse antifolk-beweging.

Sinds 2002 brengt ze ook soloplaten uit. Deze platen zijn lofi-albums waarop Dawson’s rudimentaire gitaarspel (“ik ken maar drie akkoorden en de meeste van mijn songs bevatten maar één of twee akkoorden”) de onderlaag vormt voor haar teksten waarin een bewust naïeve en idealistische kijk op de wereld centraal staat. Sinds 2006 heeft Dawson het ideale doorgeefluik gevonden voor dit wereldbeeld, namelijk haar zoon Panda. Deze ‘Alphabutt e.pee’ is duidelijk beïnvloed door haar zoon, en waarschijnlijk ook bedoeld voor hem. Of wat moet een mens anders afleiden uit songs met titels als ‘Little Panda Bear’ en ‘Pee-pee In The Potty’. Deze e.p. (negen songs in een kwartier) bevat Dawson’s meest kinderlijke songs tot nu toe en, laten we niet rond de potty draaien, tevens ook haar beste.

ONDERWATERMUZIEK
Dolphin Friend Visions / I (tape)

Met de neus boven en de oren onder water klinkt alles plots anders.

Vraag maar aan Dophin Friend Visions. Als kind ging ik op zaterdagavond altijd samen met mijn drie jaar jongere broer in bad. Dat was waterbesparend. Omdat mijn broer jonger was dan ik, moest hij vroeger uit bad en in bed en werden zijn haren door mijn moeder gewassen terwijl ik nog in het water bleef zitten. Toen ze hem in bed stak had ik de badkuip voor mij alleen. Dan liet ik mij onderuitglijden zodat ik met mijn oren onder en met mijn neus boven water kwam. Zo luisterde ik naar mijn omgeving. Alles klonk vervormd hierdoor en dat fascineerde me mateloos: de muziek op de radio die net daarvoor nog met veel galm door de badkamer schalde verdronk nu in een doffe blubber waarin een vervormde bas plots de boventoon vormt.

Dolphin Friend Visions is een pseudoniem van Bread And Animals-labelbaas Lieven Martens. De muziek die hij op deze cassette onder de eenvoudige titel ‘I’ uitbrengt klinkt mij exact zo in de oren als de muziek die ik als kind onder water beluisterde. Noem het regressie, maar ik vind dit schitterend.

www.breadandanimals.com


HET BETERE KNIP -EN PLAKWERK
Charles Balls / Love Affair With Lieven s Sweaters (tape)

Zappa-fanaten heb je in alle maten en soorten. De ergste zijn diegene die ook zelf muziek gaan maken.

Charles Balls, medeoprichter van het Canadese Bennifer Editions-label, laat hier een tapecollage horen die klinkt als een ruwe versie van recent Dinosaurus With Horns-werk of als Zappa’s ‘Lumpy Gravy’ zonder hogeschooldiploma. En juist het gebrek aan subtiliteit is de charme van deze opnames. Het slap in the face-effect overdonderd in die mate dat ik bij momenten eigenlijk niet meer goed weet wat ik hiervan moet denken. Zeer goed, denk ik. Maar vraag het me nog eens als ik weer wat bekomen ben van deze auditieve uppercut.

www.breadandanimals.com


ZONDAGNAMIDDAG-VULLING
Panda Tapers / Gremlins (tape)

Met de ene vinger op de Record-toest van je cassetterecorder en met een andere op de Pauze-toets. Het is ook een manier om op zondagnamiddag naar een DVDtje te kijken.

Panda Tapers is het zoveelste pseudoniem van Lieven Martens. Op deze release zet hij één kant van een C60-casette vol met geluidsfragmenten uit de jaren ‘80 comedy horrorklassieker Gremlins. Dit levert een grappige en bizarre geluidscollage op waarin de Gizmo -en Gremilsstemmetjes voor de meeste fun zorgen.

De idee om een half uur lang geluidsfragmenten uit de film Gremlins aan elkaar te plakken lijkt mij typisch zo’n vondst waarmee je een verloren zondag namiddag opvult. Je kan dit onnozel of misschien zelfs zinloos vinden. Ik vind op zondagnamiddag naar de koers kijken op Canvas of de schoonouders bezoeken minstens even onnozel en zinloos en naar de koers kijken of schoonouders bezoeken levert geen leuke cassettes op. Ober, meer van dit soort ongein! En een beetje snel, graag.

www.breadandanimals.com


DRONES UIT DE SCHOOLBANKEN
Dennis Krokodil en Bear Bones, Lay Low / Split-CDR

Dat is nog maar net meerderjarig en dat houdt zich al met metal en noise bezig. Het zal je kind maar wezen.

Dennis Krokodil is Dennis Pieters, de achttienjarige frontman van het Limburgse junknoise-combo Krokodillenland. Bear Bones, Lay Low is de negentienjarige Venezuelaan Ernesto Gonzalez. Samen vormen Dennis en Ernesto ook de groep Hypnotic Skulls, maar op deze split-CDR op Ernesto’s eigen Eat The Sun-label doen ze elk apart hun ding.

Dennis Krokodil opent met een meer dan tien minuten lange track waarin scherpe elektronische noise het langzaam overneemt van donker gebrom. Straffe kost. Het tweede nummer is spijtig genoeg een heel stuk minder: een loop van een eenvoudig conga-ritme gaat veel te lang op een monotone manier door en de manier waarop daarna ook hier weer de elektronische noise het overneemt is quasi identiek als in het openingsnummer, en dat stoort.

De twee nummers die Bear Bones, Lay Low aan deze split toevoegt zijn wel allebei goed raak: ‘Gallinero Vertical’ is een synth-manipulatie gecombineerd met een vocale drone in de stijl van Sunroof, terwijl ‘Cerveza Belga Eléctrica’ evengoed op de nieuwe KTL-plaat had kunnen staan: een totale over de top-metalriff die verzuipt in de distortion. Geweldig.

www.hets.tk