In een klein, donker zaaltje in de kelder van de Beursschouwburg hadden zich een handvol mensen verzameld om kennis te maken met het concept van de ‘poetryfilms’, gedichten in filmvorm, een soort videoclip gebaseerd op een gedicht. Een medewerkster van de Berlijnse “Literaturwerkstatt”, een vereniging die zich al sinds jaar en dag bezig houdt met poetryfilms, had een selectie van filmpjes meegebracht die op de voorbije edities van het Zebra Poetry Film festival furore hebben gemaakt. Bij wijze van inleiding toonde ze de allereerste poetry film die ooit werd gemaakt en die erg deed denken aan de reclameblokken van MTV in het laatste deel van de jaren negentig. Ze benadrukte het belang van MTV bij het ontstaan van poetryfilms als genre en legde vervolgens uit dat het genre wordt beoefend in zowat alle Europese landen. De meeste filmpjes die getoond werden waren gebaseerd op werk van jonge, onbekende dichters, met de uitzondering van “The Old Fools”: een poetryfilm gebaseerd op een gedicht van de Engelse dichter Larkin, met de stem van Bob Geldof.

Poëzieliefhebbers zijn over het algemeen niet van de zogenaamde MTV-generatie, jongeren en poëzie gaan slechts zelden hand in hand. Ik geef toe dat ook ik, nochtans een taalliefhebber in hart en nieren, geen onverdeelde fan ben van poëzie. Net als vele anderen apprecieer ik de taal en het ritme, maar heb ik een hekel aan de zeemzoeterige en dramatische sfeer die er rond hangt. De poetryfilms proberen een brug te bouwen tussen de wereld van de poëzieliefhebber en de wereld van een generatie die is opgegroeid met videoclips.

Tijdens deze vertoning zien we de laureaten van het Zebra festival tot en met 2003: de filmpjes komen uit verschillende Europese landen en de onderwerpen liggen enorm ver uit elkaar – vaak is er zelfs geen duidelijk onderwerp af te bakenen – maar in alle filmpjes draait het om een samengaan van taal, muziek en beeld; om de vertaling van woord naar beeld en het overbrengen van een sfeer.

Wanneer je de filmpjes tracht samen te vatten of na te vertellen, kom je vaak niet verder dan “er was een man die achteruit liep en dan werd overreden en toen kwamen er ballerina’s” of “er was een overspannen vrouw die haar hoofd in een ballon stak om even rust te hebben”, maar voor wie de filmpjes, zoals ik, met eigen ogen heeft gezien betekenen ze veel meer dan dat omdat ze je als toeschouwer een bepaald gevoel gaven, omdat ze een bepaalde sfeer uitademden, of omdat ze, zoals in sommige gevallen, zo goed waren gemaakt dat je niet anders kon dan bewondering hebben voor de makers.

De vertoning van de Zebra Poetry Films was een goede illustratie van de literaire avonturentocht die Het Groot Beschrijf zijn bezoekers wilde aanbieden: een op het eerste zicht obscure en vreemde activiteit leidt tot een halfuurtje stille bewondering en verwondering in de kelders van het drukke Brussel…

Gezien op 22 april. www.passaporta.be