Maar zo voorspelbaar als deze combinatie op papier lijkt, zo overdonderend is ze op een podium. De set begint volgens alle clichés van het metalgenre: de podiumlichten worden gedoofd en de rookmachine aangezet. Wanneer heel het podium in een dikke mist baadt, klinken de eerste spooky klanken uit de boxen. Vervolgens laten twee grote spots vanachter het podium fel wit licht de zaal in schijnen, waardoor enkel de zwarte contouren van Rehberg en O’Malley te zien zijn. Dan trekt de eerste slepende riff het concert in gang. Het is toch raar om vast te stellen dat all things metal plotseling wél kunnen voor een cultureel correct publiek als dat van Boredoms, wetend dat je met metalclichés als rookmachines en doomsymbolen enkele jaren geleden gegarandeerd werd uitgelachen, maar dit ter zijde.



Wie op voorhand wist waar de naam KTL voor stond liet zich ruim een uur lang gewillig onderdompelen in deze loodzware en pikdonkere drek. Wie deze avond voor Boredoms was gekomen en KTL er als voorprogramma bij nam moet waarschijnlijk gedacht hebben dat hij de hele tijd naar een veel te langzaam gespeelde intro van een Black Sabbath-song aan het luisteren was. De prijs voor traagste en luidste groep van dit moment heeft KTL in ieder geval op zak.

Wat een contrast met het concert van Boredoms, want zo donker en slepend als KTL klonk, zo manisch en euforisch was de set van Boredoms, de Japanse cult-band rond schreeuwboei Yamantaka Eye. Ikzelf ben vooral fan van de Boredoms zoals ze op hun klassieker ‘Chocolate Synthesizer’ klonken: als een bende van de hak op de tak springende manische veelvraten die lustig van punk naar avant-garde en van trash naar psychedelica sprongen en onderweg elk mogelijk geluid als muziek interpreteerden en dit dan ook in hun groepsgeluid onderbrachten.



De Boredoms van anno 2007 klinken een stuk rechtlijniger dan die van 1994, zonder echt veel aan energie of zeggingskracht te hebben ingeboet. Het concert van deze avond was zelfs eigenlijk niet meer dan de uitwerking van één idee. Niet meer, maar zeker ook niet minder, want dit idee was simpelweg: laten we eens Taiko-drums vermengen met Eye’s typisch schreeuwerige zangstijl en zien wat dit geeft. Dit is namelijk zo gekomen: ongeveer een jaar geleden had Yamantaka Eye in de Japanse grootsteden een informatieoverdosis opgelopen, en dus trok hij zich terug op het Japanse platteland om weer tot rust te komen. Daar herontdekte hij de traditionele Japanse percussiemuziek genaamd Taiko en was hier zo van onder de indruk dat hij deze muziek in zijn eigen sound wou verwerken. Dus bestond de podiumopstelling in Krems uit drie drumstellen die in een cirkel naar elkaar toe gericht waren, zodat de drie drummers tijdens het concert met elkaar oogcontact konden houden en zo op elkaar konden inspelen. In het midden van de cirkel die door de drie drummers gevormd werd stond Eye zelf, en leidde van hieruit de ceremonie. Want dat was het: een ceremonie. Een zelf uitgedacht ritueel waarin de leefwereld van Boredoms en traditionele Japanse elementen elkaar konden vinden.

Dit leverde een concert op dat op zijn minst interessant kon genoemd worden en waarschijnlijk een belangrijke schakel vormt in de nooit afhoudende zoektocht van Eye naar nieuwe muziek en nieuwe geluiden, maar ergens bleef ik toch heel stilletjes denken: had ik de Boredoms maar in ‘94 aan het werk kunnen zien, toen ze er écht nog toe deden.