Jelmer Van Hoff, een geschiedenisleraar op rust, woont samen met zijn vrouw Paula en zijn hond op een woonboot. Zijn huwelijk was na de geboorte van een dochtertje met het syndroom van Down een kalvarietocht geworden. Jelmer's van intimiteit verstoken bestaan wordt echter plots verstoord door een brief met de uitnodiging voor een academische zitting, met aansluitend theekransje, waar Nico Sibelijn, een studiekameraad van Jelmer, tot doctor in iets paleontologisch geslagen zou worden. Beiden hadden in hun studententijd twee gedeelde passies. De eerste was het zoeken naar fossielen en relicten uit de tijd toen vissen nog poten hadden. Op een dergelijke zoektocht had Sibelijn ergens in de Ardennen een opzienbarende kleitablet gevonden die 's mans carrière enkele versnellingen hoger had geschakeld. Jelmer lag op dat moment bedekt met zweren en met explosieve ingewanden in een ziekenhuis (teveel water gedronken uit een ardeense beek). De andere gedeelde passie betrof het lief van Sibelijn, Daphne, een witharige freule met een klok van een stem. Sibelijn wist, hoewel hij een academische droogkloot was, de zaken het best aan te pakken, wat dus resulteerde in een huwelijk met Daphne en een rode toog.

Jelmer's vriendschap met Sibelijn was reeds zwaar aangetast door de tanden des tijds - zoals dat gaat, baan, huwelijk, kind, hypotheek, carrière,…- toen de uitnodiging voor de zitting in de bus viel. Ook op zijn interesse voor fossielen was sleet gekomen. De passie voor Nico's vrouw, onderwijl een wereldbefaamde operazangeres, had echter elke nacht in Jelmer's bed liggen sluimeren. De aangebrande correspondentie die Daphne, ex nihilo, na de zitting met Jelmer begint te onderhouden brengt de arme man dan ook danig in de war. Hij wordt terug heel erg verliefd op Daphne. Deze liefde ontwikkelt zich echter niet tot een gezonde liaison, maar tot een destructieve opeenvolging van hoogvliegende passie en deprimerende ruzies. De affaire wordt volledig door Daphne georchestreerd. Zij beslist de waar, wat en hoe's en houdt daarbij hoegenaamd geen rekening met Jelmer, laat staan met haar man. De negatieve krachten werken zich het eerst uit op het huwelijk van Jelmer en Paula, die in de affaire het juridisch minimum minimorum vindt om Jelmer het huis uit te kegelen. Wat betreft Sibellijn zet de affaire de mechanismen voor zijn academische neergang in werking.

Waar bevinden zich nu die geheime kamers, hoor ik U zich nu afvragen. De geheime kamers bevinden zich in Daphne. De vrouw zet zonder scrupules de carrière en de gezondheid van haar man, en het huwelijk en de gezondheid van Jelmer op het spel, en de eerste van haar bekommernissen is het gesloten houden van die geheime kamers. De inhoud blijkt immers niet erg fraai te zijn. Ze bedroog haar man reeds toen ze nog maar zijn lief was met een gebochelde Duitse pianostemmer. Deze, genaamd Johann, blijkt bovendien nog steeds haar minnaar te zijn. Al dat overspel vindt zijn oorzaak trouwens niet in de warmbloedige natuur van Daphne, maar maakt deel uit van een koelbloedig door haar geconstrueerde puzzle die is samengelijmd met leugens en bedrog.

Aan geheime kamers heb je een ferme kluif, en ik ga dan ook niet verder met de synthese van Brouwers' ingenieuze plot. Geheime kamers is een heel goed boek: Brouwers leest lekker en het verhaal is meeslepend. Toch zijn er enkele kantjes aan het boek die mijn enthousiasme van het laaien weerhouden. Enkele plotwendingen lijken eerder vergezocht te zijn (zo springt de verzamelde Nederlandse roddelpers op Jelmer's affaire - moet die zich niet met voetballers en TV-sterretjes bezighouden?). Wat meer verveelt is de zwartwit-typering van de karakters. Aan de ene zijde zijn er de krachtige, dominante personages (Daphne en Paula) die met de voorhamer inslaan op anderzijds de zwakke, lijdzaam plooiende losers (Jelmer en Nico). Daphne kan ongestoord haar wapens uit haar geheime kamers in schietpositie brengen, haar mannelijke tegenspelers zullen de borst niet nat maken. Daphne heeft bovendien een weinig benijdenswaardige uitwerking op Jelmer: in stress-situaties verliest hij de controle over zijn darmen (teveel water gedronken uit een ardeense beek). Nu ja, laten we wel blijven. Geheime kamers zal je met plezier lezen, en hé, heeft dit boek trouwens de gouden uil niet gewonnen ?