De concertzaal van Vooruit, een ruimte van 414 m², met een doorlopend balkon en een lege scène was het landschap voor de dansers, de muzikanten, Mia Lawrence en het publiek.  De lege ruimte, met slechts wat kratten, stoelen en mensen, zorgde voor wat  onbehagen bij het binnenkomen. De setting geeft je geen kans om aan de deelname van het gebeuren te ontsnappen. Je neemt noodgedwongen je ruimtelijke positie in. Met subtiele belichting worden even een aantal elementen opgelicht. Twee staande  individuen die zich recht tegenover elkaar bevinden en het oogcontact niet loslaten. Traag komen ze dichter bij elkaar. Eenvoudigweg. Dit beeld herhaalt zich op verschillende locaties binnen de ruimte. Je kiest als toeschouwer je eigen perspectief, je eigen koppel, je eigen afstand tot het gebeuren.

Zo ontvouwen zich op verschillende plekken en op verschillende manieren korte acties van de performer-dansers. In een hoek zitten Jamal Larbi en Gilles Duvivier die met hun gecreërde soundlandscapes  spelen en inspelen op de voortdurend in beweging zijnde ruimtelijke structuren.

Er volgt een spel vol variaties. Deze is  een navolging van het werken met materiaal dat voornamelijk lijkt te komen uit Hide and Seek, een voorstelling van Mia Lawrence uit 2002. Er is ondermeer de confrontatie tussen zichzelf en de ander. Zo krijg je plots een spiegel voorgehouden of wordt je gevraagd plaats te nemen op een stoel om een kleine mini-performance van dichtbij te aanschouwen. Op een witte vierkante ondergrond hebben twee dansers contactimprovisatie terwijl een derde toekijkt. Wanneer deze laatste luidop stop roept, wordt een freeze ingelast. Hierna worden vluchtig de contouren van beide lichamen op het wit met rood krijt vastgelegd.

Net zoals in theater wordt vaak de relatie performer-publiek in vraag gesteld of gezocht naar een manier om de toeschouwer bewust te maken van zijn rol. Vijfenzeventig  minuten lang werd ons oog en ruimtelijk gevoel bespeeld. We werden ons terug bewust van onze eigen fysische contouren en aanwezigheid. Het is die fysische aanwezigheid die ons zijn als toeschouwer bepaalt maar in deze voorstelling eveneens deel wordt van de fysische interacties. De toewijzing van toeschouwer blijft slechts overeind door onze afstand van het wezenlijke lichaamscontact tussen de dansers onderling.

Op ludieke wijze worden uiteindelijk de ruimte, het spel en alle mogelijk ontstane verhoudingen opengetrokken. Terwijl de performer zich uitkleedt maakt hij de poort naar de lege foyerzaal open, loopt de zaal door en opent de deur die uitgeeft op de kade aan de Muinkschelde. Het publiek krijgt amper de tijd zich aan de nieuwe ruimtelijke situatie te wennen en wordt opnieuw geconfronteerd met de schroom zijn terrein te vergrootten. Op het moment dat de jongen over de reling klimt en in het water blijkt te springen breekt de luchtbel en wordt er opgelucht ademgehaald wanneer hij droog de ruimtes doorwandelt en zich bij de andere dansers voegt om het applaus in ontvangst te nemen.


CREDITS

Concept and Direction: Mia Lawrence
Sound: Gilles Duvivier
Light: Luc Schaltin
Live Percussion: Jamal Larbi
Creation and Performance: Third year P.A.R.T.S.students.
Première: 10 November 2006, Munich Dance 2006