In onze verscheidenheid zijn we allemaal samen; iedereen heeft zijn geschiedenis en dat maakt ons gelijk. Dat centrale credo van Delbono, die altijd op een uitzonderlijk consistente, heldere en oprechte wijze zijn levenswerk weet te duiden, drukt zich in Urlo om te beginnen uit in een massa volk op scène, zo’n twintig acteurs, dansers, zangers, acrobaten en andere vreemde vogels (een mongool, een slungelige reus en Bobò de zwakzinnige dwerg) én nog een dozijn muzikanten. Meer dan dat een verhalende lijn hen samenbrengt, zijn ze de belichaming van de bonte condition humaine, zonder het afstotelijke van freaks zoals bij Jim Rose, horror of fantasy. Wat hen wel samenbrengt is het feest van het samenzijn en het spel. In Delbono’s wereld is de mens bovenal een homo ludens. Dat die mens ook muziek speelt is duidelijk, de voorstelling voert mee op de golven van een uiterst rijk muzikaal universum, van de Italiaanse romantiek tot de heavy metal van Metallica.
Behalve die dichterlijke dimensie, hebben de kunstjes, sketches, danspartijen en rituelen één ding gemeen, ze dagen vanuit dat samen- en anders-zijn het gezag en de goede orde uit. Geen grote revolutionaire gebaren, maar groteske, speelse beelden en poëtisch-kritische tekstfragmenten, voorgelezen door Delbono zelf. De wereld wordt in deze revue op zijn kop gezet, met satire, parodie, kolder en dans; een knipoog naar de erfenis van de Commedia del’Arte, ook dat zijn we van Delbono gewoon.
De hardhandige schudding komt evenwel van de kreten die de scènes doorsnijden: onpeilbaar diepe, grommende oerzuchten die je naar het hoofd geslingerd worden. Geacteerd, ja, maar wel effectief. De kreten van een pasgeboren baby, een wanhopige gevangene, een onderdrukte mens, het volk. Het valt hierbij hoe positief Delbono de dingen ook formuleert: het kwade of slechte wordt goed, zelfs heilig en in zijn slotmonoloog krijgt de voorstelling vooral extra betekenis als een ode “aan”. Met als afsluiter “A mia matre” (aan mijn moeder), waarop het licht uitdooft. Kleffer kan het niet zou je in een andere voorstelling kunnen denken, hier had het de impact van een mokerslag. Na de barenskreet komt de eerste schreeuw van affirmatie van de pasgeborene, die alle latere kreten om aandacht, respect en onafhankelijkheid overstemt. Omdat we er zijn, omdat we er mogen zijn en omdat we er dankzij zijn. Om stil van te worden.


Gezien in de Henry Deboeufzaal van Bozar, dinsdag 27 maart 2007
Korte reportage over Urlo: www.ina.fr/archivespourtous/index.php