Met Something Raw probeert De Brakke Grond voor de zesde keer een bloemlezing van hedendaagse dans en performance te geven. Daarin blijkt duidelijk de diversiteit die je erin aantreft. Couple-Like van Ugo Dehaes en Keren Levi blijft daarbij strikt binnen de lijnen van de moderne dans.

We zien een man en een vrouw rug tegen rug. Ze duwen elkaar in beweging, terwijl ze aan elkaar vastgeklonken blijven. Traag onderzoeken ze de mogelijke variaties op bewegingen en posities. Ze lopen hoofd tegen hoofd voorwaarts en achterwaarts. Ze trekken en duwen. Ze bekruipen elkaar en botsen tegen de ander op. Langzaamaan verschuift hun discours van een zakelijk, dierlijk aftasten naar een intiemere taal. 

Als dieren lijken ze ieder hun territorium te willen afbakenen. Via allerlei poses testen ze elkaar uit en proberen ze te weten te komen hoe ver ze kunnen gaan. Gaandeweg kruipt er emotie en menselijkheid in hun bewegingen en spreiden ze een lichaamstaal tentoon die zijn zakelijkheid van zich afwerpt. Zowel in de dans als in de kleine gebaren ertussendoor, bij het wegvegen van een haarlok of het naar beneden trekken van een t-shirt, creëren ze een intimiteit die begrippen van liefde en bezorgdheid om de ander maar ook dominantie en agressie opwekt.

Dehaes en Levi spelen met harmonie en contrast, met traagheid en snelheid. Nu eens bewegen zich als één über-lichaam, dan weer verbreken ze hun eenheid en bieden ze weerstand of laten elkaar los net zoals je in een relatie momenten van eenwording en individualiteit hebt. Door het tempo op te drijven wordt hun spel ook agressiever. Helaas sluipt het mechanische er af en toe weer in, wat de sterkte van de voorstelling wat ondermijnt. Daardoor lijkt het geheel nog te veel op een vingeroefening, een zakelijk onderzoek naar de mogelijkheden van danstaal.

Couple-Like exploreert het begrip koppel en de verschillende manieren van samenzijn, maar blijft hier en daar nog iets te veel in het fysieke steken om echt de toeschouwer tot in het diepste van zijn ziel te beroeren. Esthetisch is het allemaal heel mooi om naar te kijken, maar doordat hun bewegingen geregeld terugkeren naar een technische mechaniek blijft er een afstand en word je nooit opgeslorpt door het spektakel. Toch blijft de intimiteit nazinderen en eindigen Dehaes en Levi hun ontdekkingstocht met een ruw heen-en-weer getrek dat alsmaar sneller en harder wordt. Als wilden ze om ter hardst zeggen ‘Jij bent  van mij’.


Door Katrien Delcourt, gezien op 25 januari 2007 in De Brakke Grond. In het kader van Something Raw.

CREDITS
choreography & dance : Ugo Dehaes , Keren Levi
lights : Arne Lievens
costumes : Lies Maréchal
music : Tom Parkinson
thanks : Eppo Dehaes , Seamus Cater , Linda Suy & Pianofabriek
photography : Giannina Urmeneta Ottiker
production assistent : Annabel Heyse
production : kwaad bloed vzw , Grand Theatre Groningen
co-production : Kunstencentrum Vooruit , Danswerkplaats Amsterdam
support : de Vlaamse Gemeenschap , Amsterdams Fonds voor de Kunsten , Monty , PACT-Zollverein , wp Zimmer
info : www.kwaadbloed.com