Copyright: Tine Declerck

Al snel bleek dat humor als raakvlak een vertrekpunt zou worden. Het leek voor beiden de enige mogelijkheid tot communicatie. De verlegen Sue-Yeon, ook te merken in het nagesprek, verbaasde Tarek telkens weer wanneer ze iets op scène zette. De graad van overgave overweldigde hem steeds weer. Hij verbeeldde zich een relatie met haar waarbinnen situaties zouden ontstaan die extreem grappig zouden uitdraaien. Hiernaast, doordat hij oorspronkelijk het initiatief nam tot samenwerking, vertrok hij vanuit zijn eigen ervaringswereld. De liefde, de dood. Hij zocht naar extremiteiten om herkenbare situaties met haar te creëren die samen konden verbeeld worden. Zo kon hij zich distantiëren van de gevoeligheid ten aanzien van zijn eigen ervaringen en deze voorstelling op poten zetten.

Het begin van de voorstelling, waarbij Tarek en Sue-Yeon in een tennisoutfit als duo verschijnen, zet onmiddellijk de toon. De rebounce van hun hoofden op de gespannen band tussen de deurruimte creëert een ijle airy atmosfeer die door zijn herhaling en absurditeit humor etaleert. De flow, de continuïteit, zal geen einde meer kennen. De performers blijven zich ontwikkelen in verschillende personages en stellen hun fysicaliteit telkens weer op elkaar af. Hoewel door het gebruik van pruiken en andere attributen de genderfication en duettering wordt aangescherpt krijgt het geheel haast een organische en amoebische veruiterlijking. De voorstelling kent geen stop, geen pauzemoment. Hun entiteiten verschijnen en verdwijnen. Herkenbare universele relatiescènes worden komisch neergezet maar ontwikkelen zich heel snel tot pijnlijke confrontaties. Van liefde tot moord. Snel en onvoorspelbaar. Het gebruikte licht waaronder zacht geel en blauw, geeft alles nog een extra vluchtig karakter.

De voorstelling speelt met snelle het switchen van emoties. De humor krijgt de overhand. Hierin schuilt dan ook het gevaar dat dit zich louter als komedie manifesteert. Tarek en Sue-Youn werpen met deze problematiek duidelijk de bal naar het publiek. Dat de humoristische enscenering eveneens een keerzijde toont, is duidelijk. Maar de invulling wordt niet door de performers bepaald. Het vergt individuele inspanning. Waar het maken van de voorstelling vertrok vanuit de persoonlijke ervaringen van de makers, vertrekt ze voor het publiek louter bij zichzelf. Het is mijn’ love, death. My life with you ’ Die door hen wordt bespeeld.