Wat volgt is een aantal snapshots van het leven. Daarbij wordt het leven gereduceerd tot het beeld dat wij ervan hebben. Het is het bekende fenomeen dat wanneer je teveel foto’s maakt tijdens een vakantie, je die vakantie alleen nog maar in een afgeleide vorm kan herinneren.
Ook de dansers missen de kern van het bestaan. Ze poseren als de Carrington familie, alle drie in witte t-shirts en witte broeken. Ze staan schuin achter elkaar als drie standvastige peilers van de dynastie, maar met een lege blik. Vervolgens rennen ze rond, achtervolgen ze elkaar, maar zonder doel. Ze dansen hoekerig en cartoonesk op Happy Days, maar allerminst geïnteresseerd in elkaar. En er zijn de afvallers, de psychiatrische patiënten die, al springend op kussens, alleen nog maar een repetitief scala aan bewegingen kennen.
De enige reactie die op deze leegte kan worden gegeven is die van de gekozen dood of de perversie. Dus trekt een van de dansers een plastic zak over zijn hoofd en verschijnen de andere twee met een masker op om anoniem de liefde te kunnen bedrijven. Maar in het falen wordt gefaald. De zelfmoordernaar is te laf om zijn daad door te zetten en ook de andere twee dansers komen van de koude kermis thuis: de seksuele ervaring blijft afstandelijk. Opmerkelijke afwezige is overigens God: waar je de keus tussen de dood en het kruis zou verwachten, is er in het vacuüm van het leven geen plaatst voor bezinning.
Haaks op alle activiteit in het eerste deel, staat de rust die de dansers vinden op een georganiseerde picknick in deel twee . In badtenue liggen ze op het gras, ze hebben voldoende entertainment bij zich, maar vanuit hun hedonistische perspectief is er geen ander. Ze proberen te kaarten, maar een gemeenschapsspel is te ver gegrepen, het vereist contact. Een danser wil de rug van een andere danser invetten, maar het lukt hem niet om de stap naar de ander te zetten. Eten kan je wel alleen en dat is dan ook de oplossing: comfort food. Alles uit de picknickmand wordt verstouwd.
Het festijn eindigt wanneer Auld Lang Syne klinkt. Schots voor ‘de vervlogen dagen’. Het wordt in Schotland niet zelden aan het eind van een dans gezongen en daarmee zijn we weer terug in het theater. 

Door Jacobijn Zeijlemaker. Gezien op 26 januari 2007, Theater Frascati Amsterdam. In het kader van Something Raw

CREDITS
concept: Nada Gambier
van en met: Nada Gambier, Ugo Dehaes en Kwint Manshoven
licht: Peter De Goy
coproductie: wp Zimmer