Meest recente artikels:
Summerschool Kunstkritiek
Summerschool Schrijverspodium
Summerschool Schrijverspodium
Summerschool Schrijverspodium
Review Dit is mijn vader
Meer artikels van Jacobijn Zeijlemaker:
This is a picture of a person I don't know van Pere Faura
Act of living, Catalogue of failure door Nada Gambier
Couple Like, Keren Levi & Ugo Dehaes
Snow White van Ann Liv Young
DE PAARDEN VAN DEAGOSTINI MAKEN HET AF
datum 08.03.2007
rubriek Podium
+18 jaar prijkt er op de aankondiging van de performance Snow White van de choreografe Ann Liv Young. Al eerder deed deze voorstelling veel stof opwaaien. De onbeschreven toeschouwer maakt zich op voor een avond geweld en vloeiende lichaamssappen. Want de duistere kant van Sneeuwwitje moet wel zwart zijn.
In de openingsscène trekt niet Sneeuwwitje de aandacht, maar de dame achter het keyboard met het voorgebonden masker en dito dildo. Hoe kan het ook anders. Op het toneel van Ann Liv Young is veel te zien, maar de performers weten de blik van de toeschouwer moeiteloos te leiden.

Na een rauwe song komt Sneeuwwitje tot leven, ze danst, springt, zingt en rollebolt als een ongeleid projectiel. Met haar aerobic schoenen en gescheurde jurkje is zij de sublieme tegenhanger van de zoete perfectie zoals we die kennen uit de Sound of Music en de Sissi films. Dat gescheurde jurkje gaat overigens vaak aan en uit, synchroon met de verkleedpraktijken van de stiefmoeder. Als een driftig kind wil Sneeuwwitje namelijk niet alleen zelf bepalen wat ze draagt, maar bepaalt ze ook het doen en laten van haar entourage. Sneeuwwitje wordt in deze performance niet misleid in het bos, maar is volledig in charge in het theater.

Deze dominantie sluit echter de onschuld geenszins buiten. Deze dame zet zich niet af tegen haar kinderlijke imago, ze koestert juist haar jeugdigheid. Ze heeft veel speelgoed: een kasteel met tientallen paarden, uit de serie “spaar ze allemaal”. Ze schrijft met kleurtjespennen en zet hartjes op haar i’s. Ondanks Sneeuwwitjes obscene gebaren en gedrag blijft de onschuld in de voorstelling overeind. Sneeuwwitjes lichaam veert nog mee en verdraagt haar grillen goed. Het is aandoenlijk om te zien.

Een beetje zang, dans en crossdressing, daar had het wel bij mogen blijven. In de laatste scène gaan de sprookjeskleren uit, en vormt zich een halfnaakt combo, dat tot vervelends toe probeert te zingen. Ondanks deze misstap aan het eind is Snow White geslaagd. Het is ontspannend om naar te kijken en pretentieloos. Die pretentieloosheid wordt onderstreept wanneer de dansers aan het einde van de voorstelling de zaal verlaten en niet terug keren om het applaus in ontvangst te nemen.


Link: Fragment van Melissa is a Bitch by Ann Liv Young
www.impulstanz.com/gallery/videos/qtf73/

Gezien op 25-01, Something RAW festival, Amsterdam
www.annlivyoung.com
Reageer
Voornaam
Naam
Email
Reactie