In 1996 wordt onedotzero boven de doopvont gehouden. Tien jaar later is het een globaal netwerk dat wereldwijd meer dan zestig steden omspant. Onedotzero beschikt over een indrukwekkende klantenportefeuille (Sony, BBC TV, Nike, Absolut Vodka, Diesel,…) en heeft clips gemaakt voor onder andere Chemical Brothers, Pink, Oasis, en vele anderen. Het productiehuis heeft neus voor talent en als onedotzero iets toont, is het geheid binnen een paar jaar mainstream. In samenwerking met MTV worden er talentjachten gehouden om een verse lading iconoclasten te ontdekken en zodoende de toekomst te verzekeren. Als men het in de media over onedotzero heeft, gebeurt dit steevast in superlatieven. Zo leest men in Guardian Film Unlimited: “Cannes may have the stars, and the London film festival the bulging war chest of feature presentations. But when film historians look back in years to come they could well wind up ranking onedotzero as the most crucial, groundbreaking festival of the early 21st-century... a vital early warning system for the pioneering artists and techniques just over the next horizon.”

Te veel complimenten kunnen echter leiden tot lethargie en een gevoel van onaantastbaarheid. Soms wordt het Londens productiebedrijf dan ook over het paard getiteld. Ondanks de jarenlange ervaring en het feit dat men het grootste digitaal festival ter wereld organiseert, valt er toch het één en het ander aan te merken op de onevenwichtige samenstelling van Spectrum # 1.Vooral naar het einde toe werd de maalstroom aan beelden -bovendien vaak ondersteund door loodzware bassen- heel wat bezoekers te veel. Nogal wat mensen verlieten dan ook vroegtijdig de zaal. De overblijvers leken naar adem te snakken en moesten bekomen van deze visuele indigestie. Aan de opbouw van het programma kan dus gerust nog wat gesleuteld worden. Ook ontsnapt onedotzero, net zoals andere festivals over animatiekunst of nieuwe media, niet altijd aan de klassieke val van het beeldfetisjisme en een obsessief streven naar technologische acrobatieën.

Een gebrek aan ideeën kan men de verschillende productiehuizen die in de compilatie voorkomen in elk geval niet verwijten. Of het nu gaat om videoclips, reclamefilmpjes of propagandamateriaal; het getoonde werk getuigt van een verbluffende visuele stijl. Een origineel uitgangspunt is bijvoorbeeld het filmpje ‘Pure Fuel Extracts’, waarin close-ups worden genomen van puistige pubers die in opperste concentratie computerspelletjes aan het spelen zijn. Ze gaan daarbij zo op in hun spel dat ze zenuwachtig op hun onderlip bijten en orgastische gelaatsuitdrukkingen aannemen. ‘Aids’ is dan weer, zoals de titel het al doet vermoeden, een filmpje dat moet wijzen op de gevaren van de dodelijke ziekte. Pornoplaatjes worden er gedeconstrueerd tot wazige pixels in vleesrode kleuren. Het idee is weliswaar leuk maar werd al vaker toegepast, zoals bijvoorbeeld in het werk van de Duitse fotograaf Thomas Ruff. Zelfs een gortdroog J’accuse -filmpje zoals ‘What Barry Says’ van Simon Robson dat gericht is op het wanbeleid van president Bush, komt door de originele beeldtaal toch aantrekkelijk over. ‘Terra 2050’ (episode 1) slaagt al minder in de opzet om het publiek bewust te maken van de gevaren van global warming doordat het al gauw drammerig wordt.

De toonaangevende Franse productiehuizen H5 en Pleix komen –om begrijpelijke redenen- meermaals in de programmatie voor. Van Pleix, die we nog kennen van het sublieme ‘Beauty Kid’, is er het schitterende ‘Plaid- Itsu’ te zien, waar een zakenvergadering over de stijgende omzet van varkensvlees uitmondt in een ware beestenboel.



H5 heeft dan weer onder andere getekend voor de originele clip bij het nummer ‘The Child’ van Alex Gopher (zie http://www.youtube.com/watch?v=ZGWkdNWFZiI) alsook voor de clip bij het nummer ‘Oualalaradime’ van Zebda waarin voetbalspelers van oude computerspelletjes animatiefiguurtjes uit andere werelden kruisen. De clip die H5 maakte bij het nummer ‘Remind Me’ van Röyksopp is dé onbetwiste topper. In het animatiefilmpje wordt de dagelijkse rat race in kaart gebracht door allerlei plannen, schema’s en tabellen die ons leven structureren: een gebruiksaanwijzing voor een klok, de voedingswaarden in Corn Flakes, de werking van het spijsverteringsstelsel, het bouwplan van het huis, weerkaarten, stadsplannen, metronetwerk, beursschema’s,…

Het is trouwens een opvallende constante in het programmaluik dat de videoclips vaak meer overtuigen dan heel wat van de experimentele, arty farty animatiefilms. Eigenzinnige talenten zoals Spike Jonze, Michel Gondry en Jonas Odell genieten bovendien buiten de videoclipsector ook groot aanzien. Spike Jonze is ongetwijfeld één van de geniaalste videoclipmakers die onder andere de hilarische clip voor ‘Sabotage’ van The Beastie Boys heeft bedacht. Jonze begon zijn ‘carrière’ met het maken van skatevideo’s, is tevens de bedenker van de format ‘Jackass’ en regisseerde de absurde langspeelfilm‘Being John Malkovich’. Het is dan ook wat jammer dat men uit zijn indrukwekkend palmares juist de clip bij ‘Rockafeller Skank’ (version 1) van Fatboy Slim koos. In die clip zien we, net zoals bij het nummer ‘Praise You’, hoe Jonze verkleed als een nerdy danser achterlijke danspasjes ten berde brengt tot verbazing van de voorbijgangers.

De Fransman Michel Gondry wordt vaak in één adem vermeld met Jonze en tussen beide heren heerst dan ook een gezonde vorm van competitie. Gondry is ook iemand die beschikt over een ongebreidelde fantasie en pareltjes heeft afgeleverd zoals ‘Let Forever Be’ van de Chemical Brothers, dat qua techniek gelijkenissen oproept met de clip van ‘The Hardest Button to button’ die hij voor de White Stripes maakte. Gondry is ook de man van de geschifte film ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ en het veelbelovende ‘The Science of Sleep’ (voor meer info: www.michelgondry.com ).

Van Jonas Odell, die misschien het minst bekend is van de drie, wordt de schitterende ‘Take me out’ van Franz Ferdinand getoond. De clip is lichtjes geïnspireerd op dadaïstische fotomontages en het Russisch constructivisme maar behoudt toch een eigen beeldtaal. Aan deze wonderboy van de Zweedse clip, die onder andere ook werk gemaakt heeft voor Goldfrapp en Erasure, was trouwens elders in het festival een heel programmaluik gewijd.

Wie zich de moeite getroost om een aantal van de loodzware experimentele filmpjes uit te zitten, ontdekt ongetwijfeld een paar pareltjes. Het is in elk geval de inspanning waard, en die indigestie neem je er dan maar met plezier bij.