Ann liv young provoceert maar maakt weinig los

Zonder onderbroek ligt een vastbesloten Ann Liv Young als prinses op de grond, met op haar knieen balancerend haar vriendinnetje wiens voorbindpenis het inmiddels begeven heeft. Wat wellicht een schokkend moment had moeten zijn waarin korte metten wordt gemaakt met de mythe van de onschuld van Sneeuwwitje, lijkt na een eerdere overdaad aan naakt in de eerste plaats aandoenlijk. Het heeft wat weg van een spel van jonge kinderen die wel van sex gehoord hebben, maar nog niet precies weten hoe je ‘het’ moet doen. Als kijker bekruipt je hetzelfde gevoel bij knip-en-plak voorstelling van Young (25). Met haar ironische maniertjes en veelvuldig bloot probeert ze voortdurend te provoceren. In De Brakke Grond speelt ze echter voor een publiek dat daar niet van onder de indruk is.

Young speelt bevlogen, maar een groot scala aan emoties heeft ze zich nog niet eigen gemaakt. Ze laat liever de situatie voor haar spreken. Als soort punk feministische statement exhibitioneren de performers zich in een onflatteus fel licht met ongekapt lichaamshaar. Ze playbacken op zoetsappige jaren ’80 pop. De muziek wordt begeleid door muziekinstrumenten die je herkent uit de kleuterklas. Je krijgt de indruk dat er veel plezier moet zijn geweest in het maken van de voorstelling, maar de maskers en zure gezichten op toneel willen je daar vooral geen deel van laten uitmaken. Rebelleren tegen de maatschappij is namelijk erg rock en roll, en daarbinnen is geen ruimte voor relativering of kwetsbaarheid. Het ligt voor de hand om te zeggen dat Young zich af wil zetten tegen de leegte van de massacultuur, ware het niet dat ze heel goed weet dat ze haar bestaansrecht als performer daaraan te danken heeft. Het is bovendien een wat overbodige boodschap voor een publiek dat naar het theater komt.

De hype die zich rond Young heeft ontwikkeld –‘you love it or you hate it’- en de knullige tegendraadsheid van de voorstelling –‘fuck Snow White’- verhullen dat Young meer inzicht heeft in het theater en haar publiek, dan je haar in de eerste instantie zou willen nageven. Young bespeelt haar publiek subliem. Tegen het einde van de voorstelling krijgt ze het voor elkaar dat een handvol mensen verveeld de zaal uit lopen. Ze glimlachen en maken klap bewegingen richting het toneel, maar Young kijkt blasé naar wat er gebeurd. Alsof ze het zelf in scene heeft gezet. Ze is immers de baas van haar show en commandeert haar vrienden tot vervelens toe rond. Haar keuze voor een herkenbaar sprookje, de hippe kitsch-ironische vormgeving, de zoete popmuziek en de belofte van sex zorgen echter dat ze een goed verkoopbaar product levert. Jammer alleen dat het precies dat levert wat het belooft: een overdosis aan oppervlakkigheid.

Link: Fragment van Melissa is a Bitch by Ann Liv Young www.impulstanz.com/gallery/videos/qtf73/

Gezien op 25-01, Something RAW festival, Amsterdam
www.annlivyoung.com

Zoek

Reageer