Sociaal zijn met andere mensen, hoe doe je dat? Gambier en haar dansers proberen daar de hele voorstelling achter te komen. Ze tonen ons dagelijkse situaties waarin de verhouding van de personen tot elkaar steeds subtiel verschuift. De pijn van de betrokkenen bij een afwijzing blijft gepast ingehouden en onuitgesproken. Er is slechts één uitspatting van verdriet: een zelfmoordpoging. Nadat zijn vrienden hem uitgelachen en verlaten hebben, haalt de jongen echter de, met ducttape omwonden, plastic zak van zijn hoofd. Misschien is afwijzing toch geen goede reden om er een einde aan te maken. Wellicht dat hij gehoopt had dat zijn vrienden hem zouden redden.

Nada Gambier legt in Act of Living zo een vinger op de pijnlijke wonde. Systematisch toont ze ons hoe wij elkaar constant indelen. Je bent deel van de groep of je bent een buitenstaander, maar je bent altijd verantwoordelijk voor jezelf. Het is een eindeloze onderhandeling waarin je positie van moment tot moment kan veranderen. Je ontkomt niet aan falen. Een troosteloze visie zou je denken, toch stemt Gambier’s dans niet treurig. Door zich aanpassen, een front te vormen, samen te eten, elkaar te imiteren lijken de dansers elkaar soms voor korte duur nader te komen. Maar misschien is het nog beter als we de evolutie terugdraaien, lijkt Gambier voor te stellen. Primitief zijn: voedsel delen en sex met iedereen. Dit zijn de momenten in de dans waarin alle drie de dansers los gaan. Wat onbeholpen wellicht, maar wel samen. En daarvoor blijven ze steeds maar weer proberen. In de hoop dat ze wellicht deze keer elkaar gaan vinden en nooit meer kwijtraken. Doordat ze naar elkaar blijven zoeken zijn ze eigenlijk nooit alleen. Dat stelt gerust.

Tot zover het thema. De structuur van de dans vraagt om aandacht: ze is namelijk tamelijk gewaagd. Gambier kiest voor weinig beweging en onderdrukte emoties. Hoe voorkom je dan als choreograaf dat je toeschouwers in een emotioneel vacuum terecht komen? Gambier’s keuze is simpel en doeltreffend. Ze gebruikt muziek die speciaal hiervoor gemaakt is, namelijk muziek van films en televisieseries. Die zorgen voor het Hollywood effect van grote emoties zonder nuance. Een spannende keuze, want de tinten grijs zijn immers al te lezen in de lichamen van de dansers. Gedrufd is eveneens de opzet van een ‘catalogus’ van scenes, waardoor situatie op toneel steeds volledig omgegooid wordt. Fragmentatie ligt hier en daar op de loer. Een minder begaafde choreograaf zou door de mand zijn gevallen. Gambier red het echter net. Het thema is zo consistent doorgevoerd dat de dans zijn eigen logica heeft.  Door de abrupte verandering van scenes wordt nu waar nodig frisse lucht en humor toegelaten. Een welkome afwisseling. De dans in zijn geheel blijft een waagstuk. Een onzekere loop over een gespannen koord. Maar Gambier slaagt erin om de toeschouwer mee te nemen naar de overkant.  

Door Melissa Coleman. Gezien op 26 januari 2007, Theater Frascati Amsterdam. In het kader van het Something RAW festival.

CREDITS
concept: Nada Gambier
van en met: Nada Gambier, Ugo Dehaes en Kwint Manshoven
licht: Peter De Goy
coproductie: wp Zimmer