Hetzelfde thema behelst het concept van de voorstelling Act of Living, Catalogue of Failure van Nada Gambier. Deze voorstellling was te zien tijdens het Something RAW festival in Amsterdam. Nadat het maken van een solo in een Duitse residentie haar jammerlijk mislukte, kwam ze in 2006 terug met Autopsy of a performance en dit jaar met Act of Living, catalogue of failure. De thema’s van de voorstellingen lijken wat achterhaald, maar slagen er beide in humor en tragiek te vermengen.

De voorstelling is welbeschouwd een hoogtepunt van het Something RAW festival. De lullige elektronische muziek van series als Startrek en Dynasty afgewisseld met het subtiele Wilhelmus, de laconieke karakters, het flauwe decor, alles klopt. Het staat in het teken van het eindeloos zoeken naar een pretentievol  leven. Echter zullen de karakters de voorbeeldfunctie en ‘het stardom’ van Halle Berry nergens evenaren. De interventies blijven allemaal misplaatst. Grotesk hierin is Ugo Dehaes die in deze voorstelling  voortdurend wat onhandig overkomt. Als performer komt hij daarmee geheel tot zijn recht. Zo onderneemt hij in Act of Living een poging om de andere mannelijke danser Kwint Manshoven in te smeren terwijl hij aan het zonnebaden is. Met een hoop geschud perst hij een druppel Nivea op de rug van de mannelijke danser. Een poging om het uit te smeren volgt, waarna hij vooral met een papiertje de klodder van zijn eigen hand afveegt. Hij faalt.

De drie karakters, waarvan Nada Gambier zelf deel uitmaakt, blijven echter doorgaan. En hoe! Ze springen de longen uit hun lijf om het nummer Happy Days echt waar te maken. Wellicht valt succes te verkrijgen door het eindeloos doorgaan met iets of er anderzijds voor zorgen dat je de boot niet mist. De karakters willen daarom ook alles hebben wat de ander heeft. Dit wordt wel heel concreet als de dansers zelfs hele brokken cake te groot voor hun mond naar binnen werken en alles opeten wat de ander uit de picknickmand haalt. Als toeschouwer lach je, deze lach verdwijnt echter ook weer snel. De dubbelheid van falen komt naar boven. Eigenlijk is het niet grappig, maar heel zielig en eenzaam. Deze gelaagdheid komt consistent  terug in details, bewegingen en de scènes. Hierdoor komt het thema van falen of winnen, het er sociaal bij horen of niet kunnen communiceren duidelijk naar voren.  Niet -over the top- maar scherp in haar zeggingswijze heeft Nada Gambier gewonnen.

Leonie Kuipers, gezien op vrijdag 26 januari 2007, Frascati, Amsterdam. In het kader van Something RAW

CREDITS
concept: Nada Gambier
van en met: Nada Gambier, Ugo Dehaes en Kwint Manshoven
licht: Peter De Goy
coproductie: wp Zimmer