Zo zou het verhaal van Princess - een missionaris die in wraakengel transformeert in het pornomilieu - ondenkbaar zijn in een Amerikaanse context. Denemarken heeft echter een totaal andere relatie met pornografie. De Deense regering schrapte het al in de jaren 60 uit de strafwet waardoor de porno-industrie tot grote bloei kwam. De Deense vrije moraal leidde anderzijds ook tot serieuzere benaderingen, zoals onlangs nog met de “vrouwvriendelijke” pornofilms van Zentropa, het arthouse productiebedrijf van Lars von Trier.  Maar dat er in Skandinavië ook steeds meer vragen rijzen bij de hele industrie, bewezen onlangs de documentaire Shocking Truth en A Hole in My Heart van Lukas Moodysson (bekend van Fucking Åmål en Together), en nu dus ook Princess.

Morgenthalers gebruikt een mix van home-video beelden en getekende animatie om het verhaal te doen over de missionaris August die zich ontfermt over Mia, de 5 jarige dochter van zijn overleden zus Christina. Hoe zij onder de naam “princess” een ster in de pornowereld werd, wordt ons getoond met behulp van de home-video opnamen die August maakte in de tijd dat zij nog samenwoonden als broer en zus na de dood van hun ouders. Zijn gevoel van medeverantwoordelijkheid voor het morele verval en de dood van zijn zus, dwingen hem twee tegenovergestelde richtingen uit: bescherming en steun bieden voor zijn jonge nichtje Mia en, naarmate hij erachter komt dat ook haar kinderlijke onschuld is aangetast door het milieu, wraak nemen op het pornomilieu.

Er wordt niet bepaald een rooskleurig beeld gegeven van de porno-wereld, maar de film is subtiel genoeg om deze industrie niet te demoniseren.
Dat vrijwel niemand aan verantwoordelijkheid ontsnapt, wordt duidelijk door Augusts vroegere passieve houding bij zijn zus en door één van de psychologisch diepgravende scenes: anonieme hoogbouw kijkt met talloze ramen uit op een plein waar kinderen spelen. Mia’s vertekende normenbesef en hang naar aandacht drijft de jongetjes verder en het spel wordt al gauw vernedering. August is de enige die het ziet gebeuren en zijn ingrijpen voorkomt erger. 
Ook Mia’s persoonlijke afrekening met haar vroegere misbruiker is indrukwekkend en evenaart Patricia Arquette’s wraakscene in True romance.

Gelukkig wordt er tussen dit psychologisch geweld dankbaar gebruik gemaakt van de vele absurde situaties in het pornowereldje en zorgen de nogal domme personages die erin rondlopen op tijd voor de nodige comic relief. Een ander lichtpuntje in dit sombere sprookje is Mülte, de knuffel die Mia heel de film lang meesleurt. Als remedie tegen de ontmenselijking van de pornografie, is deze knuffel oorspronkelijk een levenloos object dat tijdens de film ook buiten de fantasie van Mia langzaam tot leven komt.

De intensiteit van de scènes en de scherpe analyse van verschillende personages maken dit gewaagde verhaal tot een geslaagde karaktertekening. Daarbij wordt slim gebruik gemaakt van de dialoog tussen de videobeelden en de tekeningen : het heeft uiteraard de hoeveelheid tekenwerk verminderd, het maakt de flashbacks begrijpelijker en de tekeningen maken het vele (psychologische) geweld iets makkelijker verteerbaar. Bovendien zorgen deze twee parallelle visies ook voor een extra spanningsverloop: zo zoeken we samen met August de hele film lang naar Charlie – Christina’s vriendje die haar tot pornoactrice maakte – die slechts helemaal op het einde zijn opwachting maakt als getekend personage. Omgekeerd zien we August en Mia de hele film niet op de videobeelden, enkel bij afloop van het verhaal. Het laat zich natuurlijk raden wat dit te betekenen heeft, maar het bestaan van deze parallelle vertelniveaus maakt de harde afloop van het verhaal ook meteen acceptabel.

Ook het Franse Renaissance, de afsluiter van Anima 2006, bracht een complex thema – de consumptiemaatschappij en hoe de farmaceutica hier handig op inspeelt – maar een knap opgebouwd plot en de verbluffende animatie overtuigden volledig.

Free Jimmy, de Noorse afsluiter van Anima 2007, beloofde heel wat ongebruikelijke thema’s aan te halen en wekte als afsluiter sowieso al verwachtingen.
Die werden al enigzins getemperd door het relaas van maker Christopher Nielsen, die de lange lijdensweg voor het maken van de film uit de doeken deed. Wegens telkens terugkerende financiële problemen verhuisde de productie van Oslo naar Londen, terug naar Oslo en tenslotte naar Canada. En zoals te voorspellen deed dit het eindresultaat niet veel goed.
Een bende boeven, waaronder de stem van Woody Harrelson (een eerste grote hap uit het budget), de Russische maffia, een paar satanistische Lappen en een groepje zielige dierenactivisten zijn allemaal betrokken bij de ontsnapping/achtervolging van Jimmy, een aan drugs verslaafde olifant. Maar de humor die dit verhaal beloofde te brengen viel zwakjes uit, de personages hadden gedurende de hele film maar één uitdrukking op hun gezicht en waren onhandig geanimeerd, en de kleuren en decors overtuigden ook al niet.
In tegenstelling tot de twee andere voorbeelden, liet deze film alle gelegenheden aan zich voorbij gaan om een onderwerp of personage uit te diepen.