Zijn langspeelfilmdebuut (en vuurdoop als acteur) BAD TASTE (1987) werd dan weliswaar overladen met internationale lof omwille van de originaliteit en mooi georchestreerde rondvliegende ingewanden, het blijft een draak van een film met acteerprestaties van hoog Balthazar Boma-gehalte en een verhaal met een baard over mensenetende ET’s. Niks dan respect natuurlijk voor het creatief aanwenden van een budget waarmee je amper eens lekker kan gaan eten; echter, toch is de gerespecteerde status die de film verworven heeft binnen cinefiele kringen eerder een eigen leven van zelfbevestiging gaan leiden, zonder dat de reden waarom nog kritisch bevraagd wordt. De hele crew, inclusief de acteurs, bestaat uit vrienden van Jackson, stuk voor stuk leken op het vlak van film.
 
Met BRAINDEAD (ook gekend als DEAD ALIVE - 1992) bereikte Jackson het summum van vunzigheid en wansmaak. Hij paste dit echter toe met zulke knipoog dat het resultaat zowaar tijdloze cult werd en een mijlpaal in het genre. Ditmaal terecht verdiend! Het afslachten van hele hordes levende doden wordt zonder enige diepgang opgevoerd tot een compleet foute climax. Het resultaat sleurt je als een theatrale dans mee in een verbluffende en prachtige kruisbestuiving tussen walging en humor. Hoofdrolspeler Timothy Balme heeft hierna geen enkele noemenswaardige filmrol meer gehad. Zijn tegenspeelster Diana Peñalver draait nog steeds volop mee in het latino-circuit. Dit is voor velen dan ook Jackson z’n enige pre-Hollywood-referentie.
 
Ten onrechte natuurlijk, want MEET THE FEEBLES ofte The Adult Puppet Movie zoals de ondertitel scandeert, verdient het evenzeer om op een voetstuk geplaatst te worden. Deze poppenfilm uit 1989 beschrijft het wel en wee van een bonte hoop dieren die samen een theatergezelschap vormen. Zoals duidelijk blijkt, is het uitgangspunt schaamteloos overgenomen van THE MUPPET SHOW. Maar waar Kermit en z’n vriendjes vrolijk in de handjes klappen en politiek correcte kampvuurliedjes zingen terwijl steeds gasten worden uitgenodigd met een zo breed mogelijk glimlach vol witte tanden, gaan de Feebles behoorlijk ruw uit de bocht. En het mag gezegd worden: het excessieve resultaat is wonderlijk pervers, alsof men voor de ogen van een klein lief kindje met een hamer de schedelpan van z’n huisdiertje zou inslaan.
Want waar anders dan in deze film vind je konijnen met een geslachtsziekte, kikkers die heroïne spuiten om vroegere trauma’s te verdringen en je meesleuren in hun roes, een rat die een depressieve olifant sodomie laat bedrijven, honden die verkracht worden en een overspelige walrus zich vrolijk achter z’n bureau laat afzuigen door een kat. Deze en nog andere dieren nemen je mee op een trip vol pornografie, druggebruik, nutteloos geweld en moord, naar een tragische climax waarbij zowat de hele cast gruwelijk het leven laat.
 
Het leuke aan de kindvriendelijke, echte Muppets is dat ze je even wegvoeren uit het grijze alledaagse bestaan en je onderdompelen in een wereld vol plezier en vriendschap, waar immer jolige, maar o zo vlakke karakters je reeds van ver enthousiast toewuiven.
Het mooie aan de Feebles is dat deze Muppets on acid de hele maatschappij een spiegel voorhouden. De personages blijven ook hier slechts vlak uitgewerkt en uitgesproken karikaturaal, maar ze zijn wel getekend door elke zonde die de mensheid ooit gekend heeft. Het leven is nu eenmaal bezaaid met verderf en afgunst, onderhevig aan een nooit aflatende dynamiek, waarbij elkeen voortdurend strijd levert tegen zijn of haar eigen neurotische schaduwzijde en wanhopig ijvert voor elk beetje geluk. Zo vergaat het ook het variétégezelschap van de Feebles.
Eerlijkheidshalve moet erbij vermeld worden dat de maatschappijkritische reflectieve houding van de film slechts een potentiële lezing achteraf is en dat men evengoed enkel, afhankelijk van het perspectief dat men hanteert, platvloersheid zonder meer kan aantreffen.
 
Wat de formele aspecten betreft: deze opvolger van BAD TASTE blijft natuurlijk een low-budget film en dat is er meermaals aan te merken. Buiten de sporadische epileptische kleurschakeringen tengevolge van onsubtiele belichting en kwalitatief niet zo uitmuntend opnamemateriaal stoort dit echter nergens. Zelfs de poppen bewegen minimaal artificieel en de zwarte humor compenseert de kleine gebreken ruimschoots. Jim Henson zou zich omdraaien in z’n graf. En terecht.
 
Heden ten dage is Peter Jackson een begrip. Vele fans van het eerste uur verguizen de man als zou hij zichzelf prostitueren in een Hollywoodiaanse uitverkoop. Vele recent gewonnen zieltjes hebben geen weet van het obscure werk waarmee hij de mensheid vroeger bij de keel greep en zouden het anders misschien toch met een scheef oog bekijken. Toch dient gezegd te worden dat Peter Jackson een vakman is in wat hij doet, op welk niveau hij ook werkt.
De films waarmee hij ervaring opdeed voor zijn latere blockbusters laten nog uitgesproken een ziel uitschijnen en zijn doordrenkt van een creatief enthousiasme. Jammer genoeg krijgen ze niet de faam die ze verdienen. Vooral omdat er zich in zijn filmografie een dermate opzichte evolutie heeft voorgedaan is het fascinerend de vergelijking tussen deze uitersten te maken.
Maar zo gaat het nu eenmaal. Sommige films blaken dermate van slechte smaak, dat ze naar de diepste krochten van de filmgeschiedenis worden verbannen en geacht worden daar voor eens en altijd te blijven, ver weg van moraliteit en goede zeden. Zonde, waarlijk zonde. Het is net dergelijk vertier dat het publiek het best kan boeien en beroeren, omdat alle conformiteit en elke ongeschreven regel nonchalant overboord worden gegooid.