The Prestige vertelt het verhaal van twee rivaliserende goochelaars aan het einde van de 19^de eeuw in  het Victoriaanse Engeland. Robert Angier (Hugh Jackman) is de entertainer en Alfred Borden (Christian Bale) is de ideeënman. Hun vete begint als ze allebei voor de ingeneur (ontwerper van goocheltrucs) Cutter werken. Borden veroorzaakt de dramatische dood van Angiers vrouw en Angier zweert op wraak door de trucs van Borden te saboteren. Borden dwarsboomt op zijn beurt ook de eerste show van Angier.

En zo wordt de strijd steeds heftiger. Angiers jaloezie wordt naar zijn hoogtepunt gedreven als Borden met een fantastische truc op de proppen komt, The Transported Man. De truc houdt in dat een man de ene deur binnengaat en een seconde later de andere, verder op het podium opgestelde deur weer buitenkomt. Angier doet al het mogelijke om de truc van Borden te kopiëren via een dubbelganger, maar hij kan niet geloven dat het zo simpel in elkaar steekt. Zijn zoektocht leidt hem naar de wetenschapper Nikola Tesla (David Bowie), die voor hem een machine wil bouwen om de truc te doen slagen zonder de hulp van een dubbelganger.

Maar door Angiers wraakgevoelens en zijn ijver om Borden af te troeven, sleurt hij iedereen de afgrond in, niet enkel zichzelf maar ook zijn vrienden en zelfs zijn vijand.

Christopher Nolan heeft de film mooi verdeeld in drie aparte verhaalstructuren, zodat het niet onmogelijk is om te volgen. De drie structuren zijn gebaseerd op de drie delen van een goocheltruc: The Plegde (iets gewoons tonen), The Turn (iets gewoons wordt buitengewoon) en The Prestige (het ongewone wordt weer normaal). Want, volgens Nolan, heeft een goede film veel weg van een goocheltruc.

En inderdaad, de film blijft intrigeren, niet enkel door zijn structuur, maar ook door zijn verhaal. De twee goochelaars nemen niet enkel hun toeschouwers beet, ze nemen ook elkaar beet, en daardoor neemt de regisseur op zijn beurt zijn publiek beet. De film wordt uiteindelijk een spelletje who’s fooling who?, waar je als toeschouwer wordt in meegesleurd. De uitkomst is moeilijk in te schatten, en net zoals bij een geslaagde goocheltruc blijf je verbaasd achter.

Nolan weet hoe hij een film interessant moet maken. Hij gebruikt thema’s die iedereen boeien, zoals wraak en afgunst. En hij fascineert door gebruik te maken van dubbelgangers, vreemde machines en verraderlijke vrouwen. Het enige wat hem verweten kan worden is dat hij bij dit alles het hart van de film durft vergeten. Soms lijkt The Prestige oppervlakkig en koud, zoals de harten van de twee goochelaars. Net zoals Angier Borden verwijt dat hij zijn trucs niet kan brengen zoals een echte entertainer, zo kan je Nolan op verschillende momenten verwijten dat zijn film te afstandelijk en te zeer op ideeën gericht is.

Maar The Prestige bewijst nogmaals dat Nolan een topregisseur is die niet bang is om een film te maken waarbij het publiek moet nadenken en ondertussen toch geëntertaind wordt. Het is eens iets anders dan de hersendodende troep die Hollywood ons meestal voorschotelt. Gaat dat zien!